std::optional::operator-> — dostęp do składowych przechowywanej wartości
Operator `->` daje dostęp do składowych wartości wewnątrz `std::optional`. W C++23 przed jego użyciem trzeba sprawdzić, czy wartość jest obecna.
CKTIS / Baza wiedzy
Składnia, operatory i pojęcia programowania. Znajdź wyjaśnienie, sprawdź przykład i wróć do nauki.
Operator `->` daje dostęp do składowych wartości wewnątrz `std::optional`. W C++23 przed jego użyciem trzeba sprawdzić, czy wartość jest obecna.
Wyrażenie `*opt` zwraca referencję do przechowywanej wartości. Najpierw upewnij się, że `opt` zawiera wartość: indeks `0` nie oznacza jej braku.
`if (opt)` sprawdza, czy `std::optional` zawiera wartość, a nie czy sama wartość jest prawdziwa. Indeks `0` i flaga `false` to wartości obecne.
Wybierz zasób pamięci dla wektora PMR i sprawdź, kiedy ten sam zasób trafia do jego elementów, a kiedy zwykły wektor korzysta z innego alokatora.
Sprawdź, czy współdzielony stan zatrzymania otrzymał żądanie, i zdecyduj, kiedy zakończyć pracę. Wynik `true` nie oznacza, że wątek już się zakończył.
`std::string::empty` sprawdza, czy napis ma długość zero. Nie wskazuje, czy przy łączeniu argumentów przetworzono już pierwszą pozycję.
Znajdź indeks znaku lub podciągu i porównaj wynik z `std::string::npos`, zanim użyjesz go jako indeksu albo skopiujesz lub zmienisz tekst.
Porównuj wynik `std::string::find` z `std::string::npos`. Ta sama stała przekazana jako liczba znaków do `substr` lub `erase` oznacza „do końca”, a nie pozycję początkową.
Użyj `back()`, aby odczytać lub zmienić ostatni element niepustego wektora. Sprawdź, kiedy wynik traci ważność i dlaczego przy zdejmowaniu elementu z kopca potrzebne są dwa osobne kroki.
`begin()` zwraca iterator początku wektora. Wybór przeciążenia zależy od kwalifikatora `const`, a przed dereferencją trzeba sprawdzić, czy iterator nie jest równy `end()`.
`std::vector::clear` niszczy wszystkie elementy wektora i zeruje jego rozmiar, ale zachowuje pojemność na kolejne wstawienia.
Pobierz wskaźnik do elementów wektora, przekaż go wraz z liczbą elementów i ustal, kiedy wskaźnik traci ważność.
Konstruuje jeden element na końcu wektora z przekazanych argumentów. Sprawdź, co zwraca operacja i kiedy realokacja unieważnia odwołania do elementów.
Użyj `v.empty()`, aby w stałym czasie sprawdzić, czy wektor nie ma elementów. Zarezerwowana pojemność nie wpływa na wynik.
`std::vector::end` zwraca iterator za ostatnim elementem, a nie iterator do ostatniego elementu. Wyznacza wyłączoną granicę zakresu i pozwala rozpoznać brak wyniku wyszukiwania.
`front()` daje dostęp do pierwszego elementu wektora w czasie stałym. Jeśli wektor może być pusty, najpierw sprawdź `empty()`.
Wstaw jedną wartość, jej kopie, listę inicjalizacyjną lub zakres iteratorów przed wybraną pozycją. Użyj zwróconego iteratora i sprawdź, które wcześniejsze uchwyty tracą ważność.
`pop_back()` usuwa ostatni element niepustego wektora bez zwracania jego wartości. Wektor przechowujący kopiec zmniejsza się dopiero po `pop_back()`, a nie po `std::pop_heap`.
Dodaje jeden element przez kopiowanie lub z argumentu r-wartościowego. Sprawdź, kiedy realokacja unieważnia wskaźniki i dlaczego nawet bez niej trzeba ponownie pobrać `end()`.
`reserve(n)` zapewnia miejsce na co najmniej `n` elementów łącznie, ale ich nie tworzy. Wywołaj tę metodę przed serią dopisań, jeśli znasz docelową liczbę elementów lub rozsądne górne ograniczenie.
`size()` zwraca bieżącą liczbę elementów w stałym czasie. To ona wyznacza granicę indeksowania, a nie pojemność z `capacity()`.
Zamień zawartość i pojemność dwóch wektorów w czasie stałym. Sprawdź zgodność alokatorów i dowiedz się, których iteratorów można użyć po zamianie.
Porównaj zapis rekordami i zapis kolumnami. Dobierz układ do sposobu dostępu do danych, uwzględniając lokalność pamięci podręcznej i koszt konwersji.
Obiekt utworzony przez `new T` usuń za pomocą `delete`, a tablicę utworzoną przez `new T[n]` — za pomocą `delete[]`. Wyrażenia te zarządzają czasem życia obiektów, natomiast funkcje `operator new` i `operator delete` oraz ich wersje tablicowe zarządzają pamięcią.