Baza wiedzyCentrum egzaminacyjne
PLPolski
Wybierz język13

CKTIS / C++

std::vector::back — dostęp do ostatniego elementu

Użyj `back()`, aby odczytać lub zmienić ostatni element niepustego wektora. Sprawdź, kiedy wynik traci ważność i dlaczego przy zdejmowaniu elementu z kopca potrzebne są dwa osobne kroki.

Wersja: ISO C++23; implementation support may vary

Składnia

#include <vector>

// Member declarations of std::vector<T, Allocator> in C++23
constexpr reference back();
constexpr const_reference back() const;

std::vector::back to bezargumentowa funkcja składowa z nagłówka <vector>. Udostępnia ostatni element w czasie stałym, bez usuwania go i bez zmiany size(). Dla zwykłego std::vector<T> przeciążenia constexpr zwracają T& albo, dla wektora const, const T&. Dlatego v.back() = 3 zmienia element wektora typu std::vector<int>. W specjalizacji std::vector<bool> przeciążenie nie-const zwraca obiekt pośredniczący przez wartość, a przeciążenie const zwraca bool przez wartość. Zapis bool saved = v.back(); dla tej specjalizacji zachowuje samą wartość, a nie obiekt pośredniczący.

W C++23 wywołanie back() na pustym wektorze ma niezdefiniowane zachowanie: nie ma gwarancji wyjątku ani komunikatu diagnostycznego. Jeśli wektor może być pusty, najpierw sprawdź !v.empty(). reserve() może zwiększyć pojemność, ale nie dodaje elementów ani nie zmienia size(). W niepustym wektorze back() daje dostęp do tego samego elementu co *std::prev(v.end()); samo v.end() wskazuje pozycję za ostatnim elementem i nie wolno go dereferencjonować.

Zachowana referencja nie podąża za ostatnią pozycją. Jeśli push_back() nie powoduje realokacji, referencja nadal odnosi się do dotychczasowego elementu, który nie jest już ostatni. Realokacja unieważnia referencje do elementów; usunięcie wskazywanego elementu lub zniszczenie wektora również sprawia, że nie wolno używać takiej referencji. Jeśli wartość ma przetrwać usunięcie elementu, skopiuj ją wcześniej, na przykład przez int saved = v.back(); dla wektora liczb typu int.

Ostatni element nie musi być minimum ani maksimum. std::minmax_element(v.begin(), v.end()) zwraca parę iteratorów: pola first i second wskazują odpowiednio minimum i maksimum; dla pustego zakresu oba są równe v.end() i nie wolno ich dereferencjonować.

Dla poprawnego, niepustego kopca std::pop_heap(v.begin(), v.end()) przenosi dotychczasowy korzeń na koniec i pozostawia kopiec w pozostałym prefiksie, ale nie zmienia rozmiaru wektora. Odczytaj przeniesioną wartość przez back(), a następnie usuń element przez pop_back(), które niczego nie zwraca.

Przykłady

#include <algorithm>
#include <iostream>
#include <vector>

int main() {
    std::vector<int> v;
    v.reserve(2);
    if (v.empty()) {
        std::cout << "empty\n";
    }

    v.push_back(7);
    v.push_back(2);
    v.back() = 3;
    const std::vector<int>& read_only = v;
    std::cout << read_only.back() << '\n';

    std::make_heap(v.begin(), v.end());
    if (!v.empty()) {
        std::pop_heap(v.begin(), v.end());
        const int removed = v.back();
        v.pop_back();
        std::cout << removed << '\n';
    }
    if (!v.empty()) {
        std::cout << v.back() << '\n';
    }
}

Wynik

empty
3
7
3

Po `reserve(2)` wektor nadal jest pusty. Przypisanie przez `back()` zmienia `2` na `3`, a odczyt przez referencję `const` wypisuje `3`. Po `pop_heap()` kod kopiuje `7` przed usunięciem elementu; w wektorze pozostaje `3`.

Powiązane lekcje

  • C++ · Lekcja 30 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 34 · Zaawansowany · Wersja: 3

Źródła