Baza wiedzyCentrum egzaminacyjne
PLPolski
Wybierz język13

CKTIS / C++

`std::vector::data`: wskaźnik do bufora i granice zakresu

Pobierz wskaźnik do elementów wektora, przekaż go wraz z liczbą elementów i ustal, kiedy wskaźnik traci ważność.

Wersja: ISO C++23; implementation support may vary

Składnia

#include <vector>

// Member declarations of std::vector<T, Allocator> (T != bool):
constexpr T* data() noexcept;
constexpr const T* data() const noexcept;

std::vector::data z nagłówka <vector> zwraca w stałym czasie surowy wskaźnik do ciągłego obszaru pamięci wektora, bez kopiowania i bez przenoszenia własności. Dla niepustego wektora jest to adres pierwszego elementu. Wektor bez const zwraca T*, co pozwala modyfikować istniejące elementy; wektor const zwraca const T*. Przez ten drugi wskaźnik nie można przypisać nowej wartości całemu elementowi, ale jeśli T jest typem klasowym, nadal można modyfikować jego składowe oznaczone jako mutable. Oba przeciążenia są noexcept i od C++20 są constexpr. Specjalizacja std::vector<bool> nie udostępnia standardowej metody data().

Jeśli p = v.data() i n = v.size(), to [p, p + n) jest poprawnym zakresem półotwartym. Dla niepustego wektora p + n wskazuje pozycję tuż za ostatnim elementem; nie wolno go dereferencjonować. Gdy n == 0, p może być równy nullptr albo nie, lecz w obu przypadkach nie wolno go dereferencjonować. Pustość sprawdzaj przez v.empty() lub n == 0, a nie przez porównanie wskaźnika z nullptr.

Funkcji przyjmującej bufor przekaż wskaźnik i liczbę elementów albo parę wskaźników wyznaczających zakres. size() liczy elementy, nie bajty; dla char te liczby są równe. Bufor std::vector<char> nie ma automatycznego terminatora \0, a wewnętrzny \0 nie kończy odczytu ograniczonego długością. Dla pustego bufora sprawdź, czy funkcja akceptuje długość zero i ewentualny nullptr. Samo reserve() nie tworzy elementów: przed zapisem do dodatkowych elementów użyj resize().

Nie zwalniaj pamięci przez ten wskaźnik ani nie używaj go po zniszczeniu bufora. Realokacja unieważnia wskaźniki do elementów i dotychczasowy koniec zakresu. push_back() może spowodować realokację; nawet bez niej, jeśli wektor był niepusty, wskaźnik do pierwszego elementu pozostaje ważny, ale trzeba wyznaczyć nowy koniec zakresu. Po zmianach struktury wektora najprościej ponownie pobrać data() i size().

Przykłady

#include <cstddef>
#include <iostream>
#include <vector>

void print_bytes(const char* first, std::size_t count) {
    const char* last = first + count;
    for (auto p = first; p != last; ++p) {
        std::cout << (*p == '\0' ? '0' : *p) << ' ';
    }
    std::cout << '\n';
}

int main() {
    std::vector<char> bytes{'A', '\0'};
    bytes.push_back('B');
    const auto& input = bytes;
    print_bytes(input.data(), input.size());
}

Wynik

A 0 B 

`print_bytes` oblicza wskaźnik tuż za końcem i przetwarza wszystkie trzy bajty. Wypisuje wewnętrzny `\0` jako widoczne `0`, a operator `<<` wstawia spację po każdym znaku, także po `B`, przed końcem wiersza.

Powiązane lekcje

  • C++ · Lekcja 27 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 58 · Zaawansowany · Wersja: 3

Źródła