CKTIS / C++
std::vector::emplace_back — konstrukcja elementu na końcu wektora
Konstruuje jeden element na końcu wektora z przekazanych argumentów. Sprawdź, co zwraca operacja i kiedy realokacja unieważnia odwołania do elementów.
Wersja: ISO C++23; implementation support may vary
Składnia
#include <vector>
// Member declaration inside std::vector<T, Allocator> (C++23):
template<class... Args>
constexpr reference emplace_back(Args&&... args);
// Call on a vector v:
v.emplace_back(args...);std::vector::emplace_back z nagłówka <vector> dodaje jeden element na końcu wektora i po udanym wywołaniu zwiększa size() o jeden. Parametry Args&&... są referencjami przekazującymi: std::forward zachowuje rozróżnienie między lvalue a rvalue, ale przekazuje prvalue jako xvalue. W szablonie podstawowym element typu T jest konstruowany bezpośrednio w pamięci wektora przez std::allocator_traits<Allocator>::construct z przekazanych w ten sposób argumentów. Typ T musi spełniać wymagania EmplaceConstructible dla tych argumentów oraz MoveInsertable dla danego wektora, nawet gdy wolna pojemność wystarcza. Specjalizacja std::vector<bool> nie musi używać allocator_traits::construct do konstruowania swoich wartości.
emplace_back może użyć konstruktora explicit bez tworzenia tymczasowego T u wywołującego. Gdy masz już obiekt T, push_back jasno wyraża zamiar skopiowania go (const T&) lub przekazania do przeniesienia (T&&). Samo emplace_back nie gwarantuje braku kopii ani przeniesień. W C++11 i C++14 zwracało void; od C++17 zwraca reference do nowego elementu (T& w ogólnym szablonie, obiekt pośredniczący w std::vector<bool>). Od C++20 funkcja jest constexpr, ale wywołanie podlega regułom obliczania wyrażeń stałych.
Dodawanie na końcu ma zamortyzowaną złożoność stałą; wywołanie wymagające realokacji ma złożoność liniową względem liczby elementów. Gdy nowy rozmiar przekracza dotychczasowe capacity(), realokacja unieważnia wszystkie dotychczasowe wskaźniki, referencje i iteratory do elementów oraz stary end(). Bez realokacji unieważnieniu ulega tylko stary end(). Udane reserve(n) zapewnia pojemność co najmniej n, ale nie zmienia size() ani nie tworzy elementów.
Jeśli wstawienie zgłosi wyjątek, wektor zwykle pozostaje bez zmian. Jeśli jednak wyjątek pochodzi z konstruktora przenoszącego typu T, który nie spełnia dla tego wektora wymagania CopyInsertable, skutki są nieokreślone przez standard. Nie używaj unieważnionych referencji ani wskaźników do dostępu do elementów.
Przykłady
#include <iostream>
#include <string>
#include <utility>
#include <vector>
struct Result {
std::string name;
int score;
explicit Result(std::string n, int s) : name(std::move(n)), score(s) {}
};
int main() {
std::vector<Result> results;
results.reserve(2);
std::cout << "size after reserve: " << results.size() << '\n';
auto& first = results.emplace_back("Ada", 40);
results.emplace_back("Lin", 35);
first.score += 2;
std::cout << "size after insertion: " << results.size() << '\n';
for (const auto& result : results) {
std::cout << result.name << ": " << result.score << '\n';
}
}
Wynik
size after reserve: 0 size after insertion: 2 Ada: 42 Lin: 35
`reserve(2)` nie tworzy elementów, ale zapewnia, że oba wstawienia odbędą się bez realokacji. `first` pozostaje więc referencją do pierwszego wyniku, a jego zmiana podnosi wynik Ady z 40 do 42.
Powiązane lekcje
- C++ · Lekcja 18 · Zaawansowany · Wersja: 3
- C++ · Lekcja 32 · Zaawansowany · Wersja: 3
- C++ · Lekcja 36 · Zaawansowany · Wersja: 3
Źródła
- WG21 N4950 — Working Draft, Standard for Programming Language C++ (C++23)
- C++ working draft — [vector.modifiers]
- C++ working draft — [sequence.reqmts]
- C++ working draft — [container.alloc.reqmts]
- C++ working draft — [vector.capacity]
- C++ working draft — [vector.overview]
- C++ working draft — [vector.bool.pspc]