Literał łańcuchowy u8: jednostki kodowe, punkty kodowe i klastry grafemowe
Prefiks `u8` wybiera kodowanie UTF-8 literału. Długość w jednostkach kodowych, liczba punktów kodowych i liczba klastrów grafemowych to trzy różne miary tekstu.
CKTIS / Baza wiedzy
Składnia, operatory i pojęcia programowania. Znajdź wyjaśnienie, sprawdź przykład i wróć do nauki.
Prefiks `u8` wybiera kodowanie UTF-8 literału. Długość w jednostkach kodowych, liczba punktów kodowych i liczba klastrów grafemowych to trzy różne miary tekstu.
Minus jednoargumentowy neguje jeden operand. W `return -1;` tworzy wartość `int` oznaczającą w tej funkcji brak wyniku; nie jest to odejmowanie.
Jednoargumentowy minus oblicza wartość przeciwną, a odejmowanie dwuargumentowe oblicza różnicę. Typ po promocji decyduje o zachowaniu na granicach zakresu.
Odróżnij podstawę zapisu od typu literału i typu działania. Sam sufiks `u` nie gwarantuje 32 bitów ani nie wymusza arytmetyki 8-bitowej.
Sufiks `u` lub `U` wybiera typ całkowity bez znaku, ale nie ustala jego szerokości. `0u` i `1u` mają typ `unsigned int`; większa wartość może wymagać szerszego typu.
`ULL` nadaje mieszczącemu się w zakresie literałowi typ `unsigned long long`. Może to zmienić wybór przeciążenia lub sposób wykonania przesunięcia bitowego.
`= delete` zabrania użycia określonej funkcji lub konstruktora. Deklaracja nadal bierze udział w rozstrzyganiu przeciążeń i nie ma nic wspólnego ze zwalnianiem pamięci.
Zablokuj osobno konstrukcję kopiującą i przypisanie kopiujące, a destruktor wirtualny pozostaw kompilatorowi, by poprawnie niszczyć obiekty przez wskaźnik do klasy bazowej.
Długość tekstu UTF-8 zależy od tego, co mierzymy: jednostki kodowe, punkty kodowe czy klastry grafemowe. Przykład pokazuje zliczanie i skracanie poprawnego UTF-8 bez przecinania punktu kodowego.
Puste klamry nie zawsze oznaczają inicjalizację wartości. Typ decyduje, czy inicjalizowany jest skalar, wywoływany jest konstruktor, czy stosowane są reguły dla agregatów.
Wiązanie strukturalne nadaje nazwy elementom jednego obiektu. Wybór między `auto`, `auto&` i `const auto&` decyduje o sposobie przechowywania obiektu lub odwoływania się do niego.
Nadaj osobne nazwy kluczowi i wartości bieżącego elementu `std::map`, aby odczytywać je w pętli zakresowej `for` bez kopiowania pary.
Referencja przekazująca T&& pozwala szablonowi przyjmować lvalue i rvalue, zachowując informację potrzebną do dalszego przekazania argumentu. Wymaga odpowiedniego kontekstu dedukcji; samo && nie wystarcza.
Referencja T& jest aliasem obiektu lub funkcji, a nie kopią. Po inicjalizacji nie można jej przekierować. Dla typów obiektowych const T& ogranicza modyfikację przez referencję i może wiązać się także z odpowiednim obiektem tymczasowym.
Wskaźnik do składowej identyfikuje niestatyczne pole lub funkcję składową, ale nie wiąże się z konkretnym obiektem. Deklaruje się go z użyciem C::*, a stosuje do obiektu przez .* lub do wskaźnika na obiekt przez ->*.
Deklarator `T*` tworzy typ „wskaźnik do T”. W deklaracji `int* p = &value;` zmienna `p` przechowuje wskaźnik do `value`, a nie kopię tej liczby. Położenie `const` rozstrzyga, czy ograniczenie dotyczy wskazywanego obiektu, czy samego wskaźnika.
Zapis T&& deklaruje referencję do r-wartości, odrębną od T&. Umożliwia wiązanie z odpowiednimi r-wartościami i uczestniczy w semantyce przenoszenia. Wyrażenie będące nazwą referencji jest zwykle lvalue. W C++23 nazwa kwalifikująca się do niejawnego przeniesienia jest jednak xvalue, na przykład gdy bezpośrednim operandem instrukcji return jest nazwa parametru będącego referencją do r-wartości typu obiektowego bez kwalifikatora volatile. T&& z dedukowanym parametrem szablonu może być referencją przekazującą.
alignas określa wymaganie wyrównania zmiennej, składowej danych lub klasy. Przyjmuje typ albo całkowite wyrażenie stałe; nie może osłabiać naturalnego wyrównania deklarowanego obiektu lub typu.
`and` to alternatywny zapis `&&` w C++. Wbudowany operator sprawdza, czy oba warunki są prawdziwe, i pomija prawy operand, gdy lewy jest fałszywy.
and_eq jest zastrzeżonym słowem kluczowym C++ i alternatywnym zapisem operatora &=. Dla wbudowanych typów całkowitych wykonuje bitowe AND i zapisuje wynik w lewym argumencie. Nie jest operatorem logicznym and.
Słowo kluczowe asm wprowadza deklarację służącą zwykle do przekazywania tekstu do asemblera. Obsługa jest warunkowa, a znaczenie zależy od implementacji, więc nie jest to przenośny sposób wykonywania instrukcji procesora.
Słowo kluczowe auto zastępuje typ ustalany przez kompilator na podstawie inicjalizatora. Pozwala skrócić deklaracje bez utraty statycznego typowania; zapis auto& lub const auto& określa, czy deklaracja tworzy referencję.
`bitand` jest zastrzeżoną alternatywną pisownią tokenu `&` w C++. Oznacza więc nie tylko bitowe AND: zależnie od kontekstu może też pobierać adres lub deklarować referencję l-wartościową.
`bitor` jest alternatywnym zapisem operatora `|` w C++. Wbudowany operator wykonuje bitowe OR: ustawia bit wyniku, jeśli odpowiedni bit co najmniej jednego argumentu jest ustawiony. Nie należy go mylić z logicznym `or` (`||`).