Baza wiedzyCentrum egzaminacyjne
PLPolski
Wybierz język13

CKTIS / C++

Struktura tablic (SoA) a tablica struktur (AoS) w C++

Porównaj zapis rekordami i zapis kolumnami. Dobierz układ do sposobu dostępu do danych, uwzględniając lokalność pamięci podręcznej i koszt konwersji.

Wersja: ISO C++23; implementation support may vary

Składnia

#include <array>
#include <cstddef>

struct Sample { int value; int tag; };

// AoS: one element per record.
std::array<Sample, 3> aos{};

// SoA: one array per field.
template<std::size_t N>
struct SamplesSoA {
    std::array<int, N> values{};
    std::array<int, N> tags{};
};
SamplesSoA<3> soa{};

// For 0 <= i < 3: aos[i].value corresponds to soa.values[i].

Projektowanie zorientowane na dane zaczyna się od ustalenia, jak program korzysta z danych. Tablica struktur (AoS) przechowuje kolejne rekordy, z polami zgrupowanymi w każdym rekordzie. Struktura tablic (SoA) przechowuje każde pole w osobnej tablicy: values[i] i tags[i] należą do tego samego logicznego rekordu. SoA to wzorzec układu danych, a nie osobna konstrukcja języka ani typ biblioteki standardowej C++23.

Przy sekwencyjnym odczycie gorącej kolumny, czyli często używanego pola, SoA umieszcza kolejne potrzebne wartości obok siebie. Linia pamięci podręcznej może wtedy zawierać więcej przydatnych wartości i mniej nieużywanych danych niż przy odczycie tego samego pola z kolejnych rekordów AoS. To może poprawić lokalność pamięci podręcznej. Jeśli operacja używa razem większości pól rekordu, AoS może być korzystniejszy.

Konwersja pokazana w przykładzie kopiuje pola i wymaga dodatkowej pamięci, dopóki istnieją oba układy. Nie ma gwarancji przyspieszenia: wynik zależy od obciążenia, wzorca dostępu, kompilatora i sprzętu. Porównuj zoptymalizowane kompilacje na reprezentatywnych danych, wliczając konwersję wykonywaną w rzeczywistym programie.

Kolumny muszą mieć tę samą długość i odpowiadające sobie pozycje. W przykładzie wspólny rozmiar zapewnia parametr N typu std::array; przy dynamicznych kolumnach typu std::vector ukryj modyfikacje za interfejsem, który zachowuje zgodność kolumn nawet wtedy, gdy wstawienie się nie powiedzie. Realokacja wektora unieważnia wskaźniki, referencje i iteratory do jego elementów.

Przykłady

#include <array>
#include <cstddef>
#include <iostream>

struct Sample {
    int value;
    int tag;
};

template<std::size_t N>
struct SamplesSoA {
    std::array<int, N> values{};
    std::array<int, N> tags{};
};

int main() {
    const std::array<Sample, 3> aos{{{3, 100}, {5, 200}, {7, 300}}};
    SamplesSoA<aos.size()> soa{};

    for (std::size_t i = 0; i < aos.size(); ++i) {
        soa.values[i] = aos[i].value;
        soa.tags[i] = aos[i].tag;
    }

    int aos_sum = 0;
    for (const Sample& sample : aos) {
        aos_sum += sample.value;
    }

    int soa_sum = 0;
    for (int value : soa.values) {
        soa_sum += value;
    }

    std::cout << "AoS: " << aos_sum << '\n'
              << "SoA: " << soa_sum << '\n';
}

Wynik

AoS: 15
SoA: 15

Program przepisuje te same trzy rekordy z AoS do SoA. Oba przebiegi sumują tylko pole `value` i dają `15`. To porównanie wyników, nie pomiar wydajności.

Powiązane lekcje

  • C++ · Lekcja 21 · Zaawansowany · Wersja: 3

Źródła