Baza wiedzyCentrum egzaminacyjne
PLPolski
Wybierz język13

CKTIS / C++

std::vector::size — liczba elementów wektora

`size()` zwraca bieżącą liczbę elementów w stałym czasie. To ona wyznacza granicę indeksowania, a nie pojemność z `capacity()`.

Wersja: ISO C++23; implementation support may vary

Składnia

// Header: <vector>
// Member declaration inside std::vector<T, Allocator> (ISO C++23)
constexpr size_type size() const noexcept;

// Call on a vector v:
auto count = v.size();

std::vector::size to bezargumentowa funkcja składowa z nagłówka <vector>. Zwraca przez wartość liczbę elementów w zakresie [v.begin(), v.end()) (zero dla pustego wektora). Działa w czasie stałym, O(1), także dla wektora const. Jest noexcept od C++11 i constexpr od C++20, więc może być użyta w wyrażeniu stałym, jeśli pozwala na to cały kontekst. Opis dotyczy ISO C++23; wsparcie zależy od implementacji.

capacity() mówi, ile elementów wektor może pomieścić bez realokacji. Udane reserve(n) zapewnia pojemność co najmniej n, ale nie tworzy elementów. resize(n) ustala liczbę elementów na n, a udane push_back zwiększa ją o jeden. Jeśli chcesz tylko sprawdzić, czy wektor jest pusty, użyj v.empty().

Wynik ma typ size_type, czyli typ całkowity bez znaku, niekoniecznie std::size_t. Zachowaj go przez auto, zamiast w ciemno konwertować na int. Poprawne indeksy spełniają 0 <= i < v.size(); to zapis matematyczny, nie warunek C++. Przed konwersją indeksu na size_type odrzuć wartości ujemne oraz wartości większe od maksymalnej wartości tego typu. W przeciwnym razie nawet nieujemna wartość z szerszego typu całkowitego może po konwersji dać inny indeks mieszczący się w zakresie. v[i] wymaga poprawnego indeksu; v.at(i) sprawdza indeks po konwersji na size_type i zgłasza std::out_of_range, jeśli wynik konwersji jest większy lub równy v.size(). Nie obliczaj v.size() - 1 dla pustego wektora. Gdy potrzebujesz liczby ze znakiem, użyj std::ssize(v) z <iterator> (od C++20).

Dla wektora o typie elementu innym niż bool zakres [v.data(), v.data() + v.size()) obejmuje istniejące elementy; nie dereferencjonuj adresu końcowego. std::vector<bool> także liczy elementy, ale nie udostępnia takiego bufora bool*. Zapisana liczba nie aktualizuje się po zmianie wektora. Realokacja unieważnia wskaźniki, referencje i iteratory do elementów oraz stary end(). Dopisanie elementu unieważnia stary end() nawet bez realokacji.

Przykłady

#include <iostream>
#include <vector>

int main() {
    std::vector<int> v;
    const auto before = v.size();

    v.reserve(8);
    std::cout << "after reserve: " << v.size() << '\n';

    v.push_back(10);
    v.push_back(20);
    std::cout << "after append: " << v.size() << '\n';
    std::cout << "saved size: " << before << '\n';

    v.resize(1);
    std::cout << "after resize: " << v.size() << '\n';
}

Wynik

after reserve: 0
after append: 2
saved size: 0
after resize: 1

Po `reserve(8)` wektor nadal jest pusty. Dwa wywołania `push_back` zwiększają rozmiar do 2, ale `before` pozostaje równe 0. `resize(1)` usuwa ostatni element. Program nie zakłada konkretnej pojemności.

Powiązane lekcje

  • C++ · Lekcja 11 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 14 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 15 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 18 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 23 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 24 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 27 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 29 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 30 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 32 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 34 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 51 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 54 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 57 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 58 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 59 · Zaawansowany · Wersja: 3

Źródła