std::vector::insert — wstawianie elementów do wektora
Wstaw jedną wartość, jej kopie, listę inicjalizacyjną lub zakres iteratorów przed wybraną pozycją. Użyj zwróconego iteratora i sprawdź, które wcześniejsze uchwyty tracą ważność.
CKTIS / C++
Składnia, operatory i pojęcia programowania. Znajdź wyjaśnienie, sprawdź przykład i wróć do nauki.
Wstaw jedną wartość, jej kopie, listę inicjalizacyjną lub zakres iteratorów przed wybraną pozycją. Użyj zwróconego iteratora i sprawdź, które wcześniejsze uchwyty tracą ważność.
`pop_back()` usuwa ostatni element niepustego wektora bez zwracania jego wartości. Wektor przechowujący kopiec zmniejsza się dopiero po `pop_back()`, a nie po `std::pop_heap`.
Dodaje jeden element przez kopiowanie lub z argumentu r-wartościowego. Sprawdź, kiedy realokacja unieważnia wskaźniki i dlaczego nawet bez niej trzeba ponownie pobrać `end()`.
`reserve(n)` zapewnia miejsce na co najmniej `n` elementów łącznie, ale ich nie tworzy. Wywołaj tę metodę przed serią dopisań, jeśli znasz docelową liczbę elementów lub rozsądne górne ograniczenie.
`size()` zwraca bieżącą liczbę elementów w stałym czasie. To ona wyznacza granicę indeksowania, a nie pojemność z `capacity()`.
Zamień zawartość i pojemność dwóch wektorów w czasie stałym. Sprawdź zgodność alokatorów i dowiedz się, których iteratorów można użyć po zamianie.
Porównaj zapis rekordami i zapis kolumnami. Dobierz układ do sposobu dostępu do danych, uwzględniając lokalność pamięci podręcznej i koszt konwersji.
Obiekt utworzony przez `new T` usuń za pomocą `delete`, a tablicę utworzoną przez `new T[n]` — za pomocą `delete[]`. Wyrażenia te zarządzają czasem życia obiektów, natomiast funkcje `operator new` i `operator delete` oraz ich wersje tablicowe zarządzają pamięcią.
Prefiks `u8` wybiera kodowanie UTF-8 literału. Długość w jednostkach kodowych, liczba punktów kodowych i liczba klastrów grafemowych to trzy różne miary tekstu.
Minus jednoargumentowy neguje jeden operand. W `return -1;` tworzy wartość `int` oznaczającą w tej funkcji brak wyniku; nie jest to odejmowanie.
Jednoargumentowy minus oblicza wartość przeciwną, a odejmowanie dwuargumentowe oblicza różnicę. Typ po promocji decyduje o zachowaniu na granicach zakresu.
Odróżnij podstawę zapisu od typu literału i typu działania. Sam sufiks `u` nie gwarantuje 32 bitów ani nie wymusza arytmetyki 8-bitowej.
Sufiks `u` lub `U` wybiera typ całkowity bez znaku, ale nie ustala jego szerokości. `0u` i `1u` mają typ `unsigned int`; większa wartość może wymagać szerszego typu.
`ULL` nadaje mieszczącemu się w zakresie literałowi typ `unsigned long long`. Może to zmienić wybór przeciążenia lub sposób wykonania przesunięcia bitowego.
`= delete` zabrania użycia określonej funkcji lub konstruktora. Deklaracja nadal bierze udział w rozstrzyganiu przeciążeń i nie ma nic wspólnego ze zwalnianiem pamięci.
Zablokuj osobno konstrukcję kopiującą i przypisanie kopiujące, a destruktor wirtualny pozostaw kompilatorowi, by poprawnie niszczyć obiekty przez wskaźnik do klasy bazowej.
Długość tekstu UTF-8 zależy od tego, co mierzymy: jednostki kodowe, punkty kodowe czy klastry grafemowe. Przykład pokazuje zliczanie i skracanie poprawnego UTF-8 bez przecinania punktu kodowego.
Puste klamry nie zawsze oznaczają inicjalizację wartości. Typ decyduje, czy inicjalizowany jest skalar, wywoływany jest konstruktor, czy stosowane są reguły dla agregatów.
Wiązanie strukturalne nadaje nazwy elementom jednego obiektu. Wybór między `auto`, `auto&` i `const auto&` decyduje o sposobie przechowywania obiektu lub odwoływania się do niego.
Nadaj osobne nazwy kluczowi i wartości bieżącego elementu `std::map`, aby odczytywać je w pętli zakresowej `for` bez kopiowania pary.
Referencja przekazująca T&& pozwala szablonowi przyjmować lvalue i rvalue, zachowując informację potrzebną do dalszego przekazania argumentu. Wymaga odpowiedniego kontekstu dedukcji; samo && nie wystarcza.
Referencja T& jest aliasem obiektu lub funkcji, a nie kopią. Po inicjalizacji nie można jej przekierować. Dla typów obiektowych const T& ogranicza modyfikację przez referencję i może wiązać się także z odpowiednim obiektem tymczasowym.
Wskaźnik do składowej identyfikuje niestatyczne pole lub funkcję składową, ale nie wiąże się z konkretnym obiektem. Deklaruje się go z użyciem C::*, a stosuje do obiektu przez .* lub do wskaźnika na obiekt przez ->*.
Deklarator `T*` tworzy typ „wskaźnik do T”. W deklaracji `int* p = &value;` zmienna `p` przechowuje wskaźnik do `value`, a nie kopię tej liczby. Położenie `const` rozstrzyga, czy ograniczenie dotyczy wskazywanego obiektu, czy samego wskaźnika.