CKTIS / C++
Sufiks `u` literału całkowitego bez znaku
Sufiks `u` lub `U` wybiera typ całkowity bez znaku, ale nie ustala jego szerokości. `0u` i `1u` mają typ `unsigned int`; większa wartość może wymagać szerszego typu.
Wersja: ISO C++23; implementation support may vary
Składnia
integer-literal ::= (binary-literal | octal-literal | decimal-literal | hexadecimal-literal) integer-suffix?
unsigned-suffix ::= u | U
Examples: 0u, 1U, 0b101u, 077u, 0xFFU, 42ul, 42lu, 42ull, 42llu, 42uz, 42zuW C++23 dopisz u lub U bezpośrednio do cyfr literału całkowitego. Sufiks nie zmienia wartości i działa w zapisie dziesiętnym, dwójkowym, ósemkowym i szesnastkowym. Gdy występuje sam, kompilator wybiera pierwszy typ, który mieści wartość: unsigned int, unsigned long, unsigned long long. Jeśli żaden nie wystarcza, implementacja może użyć odpowiedniego rozszerzonego typu bez znaku. Jeśli żaden dozwolony typ nie mieści wartości, program jest niepoprawny — literał nie jest obcinany.
0u i 1u zawsze mają typ unsigned int; bez sufiksu 0 i 1 mają typ int. ul zaczyna wybór od unsigned long, ull wskazuje unsigned long long wśród typów standardowych, a uz w C++23 daje std::size_t, o ile wartość się mieści. u można zapisać też po drugim składniku sufiksu, np. lu, llu lub zu.
Stałe 32-bitowego FNV, 2166136261u i 16777619u, mają obie typ unsigned int, gdy ten typ ma 32 bity. Na innej implementacji wybór zależy od zakresów typów. Sufiks nie oznacza std::uint32_t: to opcjonalny alias z <cstdint> dla typu bez znaku o dokładnie 32 bitach, bez bitów dopełnienia. Jeśli potrzebujesz takiego typu obiektu i alias jest dostępny, zadeklaruj np. std::uint32_t offset{2166136261u};. Typ obiektu nie zmienia typu literału użytego do inicjalizacji.
Typ literału wpływa na dedukcję auto, wybór przeciążenia i konwersje w wyrażeniach. Na przykład -1 < 1u daje false: -1 zostaje przekonwertowane na unsigned int i staje się jego największą wartością. Nie dodawaj u tylko po to, by uciszyć ostrzeżenie o mieszaniu typów ze znakiem i bez znaku.
Przykłady
#include <iostream>
#include <type_traits>
constexpr const char* kind(int) { return "int"; }
constexpr const char* kind(unsigned int) { return "unsigned int"; }
int main() {
auto zero = 0u;
static_assert(std::is_same_v<decltype(zero), unsigned int>);
static_assert(std::is_same_v<decltype(1u), unsigned int>);
std::cout << kind(1) << '\n'
<< kind(1u) << '\n';
}Wynik
int unsigned int
Asercje sprawdzają typ `0u` wydedukowany przez `auto` i typ literału `1u`. Wywołania `kind(1)` oraz `kind(1u)` wybierają różne przeciążenia dzięki dokładnemu dopasowaniu typu.
Powiązane lekcje
- C++ · Lekcja 7 · Zaawansowany · Wersja: 3
Źródła
- N4950 — Working Draft, Standard for Programming Language C++, §5.13.2 [lex.icon]
- Integer literals [lex.icon]
- Header <cstdint> synopsis [cstdint.syn]
- Fundamental types [basic.fundamental]
- Usual arithmetic conversions [expr.arith.conv]
- Integral conversions [conv.integral]
- Placeholder type specifiers [dcl.spec.auto]
- Ranking implicit conversion sequences [over.ics.rank]