std::basic_string::reserve — pojemność a rozmiar
`reserve(n)` zapewnia miejsce na przyszłe elementy bez zmiany ich liczby. `resize(n)` zmienia liczbę elementów zarówno w napisie, jak i w wektorze.
CKTIS / C++
Składnia, operatory i pojęcia programowania. Znajdź wyjaśnienie, sprawdź przykład i wróć do nauki.
`reserve(n)` zapewnia miejsce na przyszłe elementy bez zmiany ich liczby. `resize(n)` zmienia liczbę elementów zarówno w napisie, jak i w wektorze.
`size()` zwraca liczbę zapisanych elementów, a nie liczbę znaków widocznych dla użytkownika. Używaj jej do wyznaczania zakresu kopiowania, sprawdzania indeksów i przycinania pól.
Wytnij fragment łańcucha do nowego obiektu. Dowiedz się, jak działa ograniczanie długości, kiedy pozycja powoduje wyjątek i co zmienia przeciążenie dla r-wartości w C++23.
Operator `/` tworzy nową ścieżkę bez zmiany argumentów. Składnia prawej ścieżki decyduje, czy zostanie ona dopisana, czy zastąpi część lub całość lewej.
Ustaw flagę `std::ios::boolalpha` za pomocą `setf`, aby zapis i odczyt wartości `bool` używały nazw zależnych od ustawień regionalnych strumienia zamiast postaci liczbowej.
Dowiedz się, kiedy skopiowanie bajtów zachowuje wartość obiektu w C++23 i dlaczego nie zastępuje kopiowania obiektów dowolnego typu.
Użyj `std::nullopt`, aby zwrócić lub ustawić pusty `std::optional` bez mylenia braku wyniku z poprawną wartością, taką jak zero.
Sprawdź w czasie kompilacji, czy typ `float` danej implementacji jest zgodny z IEEE 754, i oddziel ten warunek od wymagań dotyczących rozmiaru i formatu binarnego.
Operator `->` daje dostęp do składowych wartości wewnątrz `std::optional`. W C++23 przed jego użyciem trzeba sprawdzić, czy wartość jest obecna.
Wyrażenie `*opt` zwraca referencję do przechowywanej wartości. Najpierw upewnij się, że `opt` zawiera wartość: indeks `0` nie oznacza jej braku.
`if (opt)` sprawdza, czy `std::optional` zawiera wartość, a nie czy sama wartość jest prawdziwa. Indeks `0` i flaga `false` to wartości obecne.
Wybierz zasób pamięci dla wektora PMR i sprawdź, kiedy ten sam zasób trafia do jego elementów, a kiedy zwykły wektor korzysta z innego alokatora.
Sprawdź, czy współdzielony stan zatrzymania otrzymał żądanie, i zdecyduj, kiedy zakończyć pracę. Wynik `true` nie oznacza, że wątek już się zakończył.
`std::string::empty` sprawdza, czy napis ma długość zero. Nie wskazuje, czy przy łączeniu argumentów przetworzono już pierwszą pozycję.
Znajdź indeks znaku lub podciągu i porównaj wynik z `std::string::npos`, zanim użyjesz go jako indeksu albo skopiujesz lub zmienisz tekst.
Porównuj wynik `std::string::find` z `std::string::npos`. Ta sama stała przekazana jako liczba znaków do `substr` lub `erase` oznacza „do końca”, a nie pozycję początkową.
Użyj `back()`, aby odczytać lub zmienić ostatni element niepustego wektora. Sprawdź, kiedy wynik traci ważność i dlaczego przy zdejmowaniu elementu z kopca potrzebne są dwa osobne kroki.
`begin()` zwraca iterator początku wektora. Wybór przeciążenia zależy od kwalifikatora `const`, a przed dereferencją trzeba sprawdzić, czy iterator nie jest równy `end()`.
`std::vector::clear` niszczy wszystkie elementy wektora i zeruje jego rozmiar, ale zachowuje pojemność na kolejne wstawienia.
Pobierz wskaźnik do elementów wektora, przekaż go wraz z liczbą elementów i ustal, kiedy wskaźnik traci ważność.
Konstruuje jeden element na końcu wektora z przekazanych argumentów. Sprawdź, co zwraca operacja i kiedy realokacja unieważnia odwołania do elementów.
Użyj `v.empty()`, aby w stałym czasie sprawdzić, czy wektor nie ma elementów. Zarezerwowana pojemność nie wpływa na wynik.
`std::vector::end` zwraca iterator za ostatnim elementem, a nie iterator do ostatniego elementu. Wyznacza wyłączoną granicę zakresu i pozwala rozpoznać brak wyniku wyszukiwania.
`front()` daje dostęp do pierwszego elementu wektora w czasie stałym. Jeśli wektor może być pusty, najpierw sprawdź `empty()`.