Zakres podzielony na potrzeby wyszukiwania
`std::lower_bound` nie wymaga pełnego sortowania: dla danego klucza wszystkie elementy spełniające warunek muszą poprzedzać te, które go nie spełniają.
CKTIS / C++
Składnia, operatory i pojęcia programowania. Znajdź wyjaśnienie, sprawdź przykład i wróć do nauki.
`std::lower_bound` nie wymaga pełnego sortowania: dla danego klucza wszystkie elementy spełniające warunek muszą poprzedzać te, które go nie spełniają.
Utwórz obiekt w przygotowanym miejscu w pamięci. Oddziel czas życia obiektu od zarządzania pamięcią i świadomie zablokuj kopiowanie oraz przenoszenie właściciela.
Zobacz, jak w ISO C++23 znak `*` w deklaratorze tworzy typ wskaźnikowy i jak zapis rozróżnia stały wskaźnik, wskaźnik do stałej oraz wskaźnik do całej tablicy.
Zapis `&C::m` może wskazywać niestatyczną składową bez wybierania obiektu. Taki wskaźnik można zastosować do obiektu albo przekazać jako projekcję do algorytmu zakresowego.
Odróżnij wymagania wobec wywołującego od reguł poprawnego stanu obiektu. Waliduj dane zewnętrzne niezależnie od `assert` i chroń niezmiennik przez interfejs typu.
Od C++17 prvalue tego samego typu klasowego konstruuje wynik bez kopiowania ani przenoszenia całego obiektu. NRVO pozostaje opcjonalne, a pola nadal mogą być kopiowane.
Zapis `= 0` oznacza czysto wirtualną funkcję składową. Pozwala zdefiniować abstrakcyjny interfejs, przez który można wywoływać różne implementacje zależnie od typu obiektu.
Operator `|` stosuje domknięcie adaptera do zakresu albo łączy dwa domknięcia w jeden etap wielokrotnego użytku. Nie jest to bitowa alternatywa OR.
Użyj `resize`, aby zmienić liczbę elementów, a `reserve`, aby zapewnić pojemność na przyszłe elementy bez zmiany bieżącego rozmiaru.
Użyj `auto [it, inserted]`, aby nadać osobne nazwy iteratorowi i fladze zwracanym przez `std::map::insert` przy wstawianiu pojedynczego elementu bez podpowiedzi.
Deklarator `&&` tworzy typ referencji do r-wartości. O wyborze przeciążenia decyduje jednak kategoria wyrażenia: sama nazwa zmiennej typu `T&&` jest l-wartością.
Trzy wzorce rozdzielają decyzje o tożsamości i czasie życia obiektu, wyborze tworzonej implementacji oraz rozszerzaniu zachowania bez zmiany interfejsu.
C++23 określa czas trwania pamięci i reguły życia obiektów, a nie ich fizyczne położenie. Lokalny obiekt może zawierać `std::string`, który dynamicznie przydziela pamięć na znaki.
Dowiedz się, jak odczytywać nazwy takie jak `std::cout` i `std::chrono::seconds`, udostępniać deklaracje i bezpiecznie skracać zapis. Przykłady z kursu pokazują, które reguły wynikają z przestrzeni nazw, a które z kontraktu danego API.
W C++23 to przestarzałe przeciążenie atomowo kopiuje `std::shared_ptr` i pozwala jawnie wybrać porządek pamięci odczytu.
Starsze przeciążenie pozwala opublikować std::shared_ptr zapisem release i odebrać go odczytem acquire. W C++23 nadal istnieje, ale do nowego kodu wybieraj std::atomic<std::shared_ptr<T>>.
`setf` zmienia flagi formatowania konkretnego strumienia. Za pomocą `std::ios::boolalpha` można wypisywać wartości `bool` jako `true` i `false` w klasycznych ustawieniach regionalnych.
Dobierz przeciążenie `append` do postaci źródła: całego łańcucha, jego fragmentu albo bufora o znanej długości. Dopisuj separatory jawnie i zachowuj wewnętrzne znaki zerowe.
Dobierz przeciążenie do rodzaju źródła. W przypadku bufora o znanej długości podaj wskaźnik i liczbę elementów, aby zachować także zera wewnątrz danych.
Utwórz napis z dokładnie `count` kopii znaku `ch`. Używaj nawiasów okrągłych, aby wybrać przeciążenie służące do powtarzania znaku.
Używaj `data()` razem z `size()`, aby zachować osadzone zera, i sprawdzaj granice oraz czas życia napisu przed użyciem wskaźnika.
Znajdź pierwsze dopasowanie od wskazanej pozycji, sprawdź wynik względem `npos` i użyj jawnej długości wzorca, gdy bufor może zawierać znaki `\0`.
Wynik `find` równy `npos` oznacza brak dopasowania. W parametrze liczby elementów funkcji `substr` ta sama stała oznacza pobranie reszty napisu.
Dopisz jedną jednostkę kodową na końcu napisu. Dowiedz się, jak działa iterator wyjściowy i dlaczego osadzony znak zerowy trzeba uwzględniać w długości danych.