CKTIS / C++
Warunki wstępne i niezmienniki dziedzinowe
Odróżnij wymagania wobec wywołującego od reguł poprawnego stanu obiektu. Waliduj dane zewnętrzne niezależnie od `assert` i chroń niezmiennik przez interfejs typu.
Wersja: ISO C++23; implementation support may vary
Składnia
// ISO C++23: assert is a macro, not std::assert.
#include <cassert>
assert(condition);
static_assert(constant_condition);
static_assert(constant_condition, "message");
// To disable assert, define NDEBUG before including <cassert>.
// Preconditions and domain invariants are design rules, not C++23 declarations.Warunek wstępny musi być spełniony przed użyciem operacji; odpowiada za to kod wywołujący. Na przykład limit->get() wymaga, by limit zawierał wartość. Niezmiennik dziedzinowy opisuje poprawny stan obiektu: każdy Limit musi przechowywać liczbę od 1 do 100 włącznie. Konstrukcja ustanawia niezmiennik, a publiczne operacje go zachowują.
W C++23 assert(condition) z <cassert> to makro, nie funkcja std::assert. Gdy jest aktywne, oblicza warunek; jeśli wynik jest zerem (w tym false), wypisuje komunikat diagnostyczny na standardowy strumień błędów i wywołuje std::abort(). Jeśli NDEBUG jest zdefiniowane przy dołączaniu <cassert>, wyrażenie nie jest obliczane. Nie umieszczaj w assert walidacji danych zewnętrznych ani potrzebnych efektów ubocznych.
static_assert to deklaracja sprawdzana podczas kompilacji, niezależnie od NDEBUG. Tutaj sprawdza stałe granice: fałszywy warunek sprawia, że program jest niepoprawny. Nie sprawdza wartości otrzymanej podczas działania programu.
Limit::make sprawdza zakres zwykłym if i zwraca std::nullopt przy odrzuceniu. Publiczny konstruktor bez walidacji lub publiczne pole z możliwością zapisu pozwoliłyby ominąć fabrykę albo zepsuć poprawny obiekt. Prywatny konstruktor przyjmujący liczbę i prywatne pole, którego interfejs nie pozwala dowolnie zmieniać, zamykają te drogi. get() zwraca kopię liczby; jego assert jedynie diagnozuje błąd wewnętrzny.
Przykłady
#include <cassert>
#include <iostream>
#include <optional>
class Limit {
static constexpr int min_value = 1;
static constexpr int max_value = 100;
static_assert(min_value <= max_value);
int value_;
explicit Limit(int value) noexcept : value_(value) {}
static constexpr bool in_range(int value) noexcept {
return min_value <= value && value <= max_value;
}
public:
static std::optional<Limit> make(int value) noexcept {
if (!in_range(value)) {
return std::nullopt;
}
return Limit{value};
}
int get() const noexcept {
assert(in_range(value_));
return value_;
}
};
void report(int input) {
const auto limit = Limit::make(input);
if (limit) {
std::cout << input << ": accepted " << limit->get() << '\n';
} else {
std::cout << input << ": rejected\n";
}
}
int main() {
report(0);
report(42);
report(101);
}Wynik
0: rejected 42: accepted 42 101: rejected
Liczby `0`, `42` i `101` zastępują już odczytane dane wejściowe. `if (limit)` sprawdza obecność wartości przed użyciem `->`. Oczekiwany wynik jest taki sam z `NDEBUG` i bez niego.
Powiązane lekcje
- C++ · Lekcja 52 · Zaawansowany · Wersja: 3