Baza wiedzyCentrum egzaminacyjne
PLPolski
Wybierz język13

CKTIS / C++

std::basic_string::push_back — dopisywanie jednej jednostki kodowej

Dopisz jedną jednostkę kodową na końcu napisu. Dowiedz się, jak działa iterator wyjściowy i dlaczego osadzony znak zerowy trzeba uwzględniać w długości danych.

Wersja: ISO C++23; implementation support may vary

Składnia

constexpr void push_back(CharT ch);

std::basic_string::push_back jest nieconstową funkcją składową dostępną przez <string>, oznaczoną jako constexpr od C++20. Przyjmuje jedną wartość CharT przez wartość (char dla std::string), dopisuje ją na końcu, także do pustego napisu, zwiększa size() o jeden i zwraca void. Nie ma przeciążenia przyjmującego napis ani zakres. s.append(1, ch) i s += ch dają ten sam efekt, ale zwracają referencję do s. Do dopisania poprawnego zakresu n elementów od p użyj s.append(p, n).

Jedno wywołanie dodaje jednostkę kodową, niekoniecznie cały znak Unicode, i nie koduje ani nie sprawdza poprawności tekstu. W std::string dopisane '\0' jest częścią treści i wlicza się do size(). Nie jest to dodatkowy terminator pod s.data()[s.size()]. Odbiorcy danych z osadzonymi zerami przekaż wskaźnik i długość (data() i size()), korzystając z interfejsu, który respektuje długość.

Koszt dopisania jest amortyzacyjnie stały, ale pojedyncze wywołanie może zaalokować pamięć i przenieść dotychczasową zawartość. reserve() przed serią dopisań może ograniczyć alokacje. Modyfikacja może unieważnić wskaźniki, referencje i iteratory do elementów; po dopisaniu pobierz je ponownie, w tym wskaźnik z data(). Przekroczenie max_size() powoduje std::length_error; alokacja też może się nie powieść. Jeśli wywołanie zgłosi wyjątek, pozostawia napis bez zmian.

std::back_inserter(s) z <iterator> tworzy iterator wyjściowy typu std::back_insert_iterator. Każde przypisanie wartości, np. *out++ = ch, wywołuje s.push_back(ch) zamiast nadpisywać istniejący element. Adapter wskazuje na obiekt napisu, a nie na jego bufor. Napis musi nadal istnieć podczas zapisu, a adapter nie eliminuje alokacji.

Przykłady

#include <algorithm>
#include <iostream>
#include <iterator>
#include <string>
#include <string_view>

int main() {
    constexpr std::string_view payload{"4\0" "2", 3};
    std::string record{"ID"};
    record.push_back(':');
    std::copy(payload.begin(), payload.end(), std::back_inserter(record));

    const bool has_embedded_nul = record.size() == 6 && record.data()[4] == '\0';
    std::cout << record.substr(0, 3) << '\n'
              << "size: " << static_cast<unsigned long long>(record.size()) << '\n'
              << "embedded NUL: " << std::boolalpha << has_embedded_nul << '\n';
}

Wynik

ID:
size: 6
embedded NUL: true

`push_back(':')` dodaje separator, a `std::copy` przez adapter dopisuje wszystkie trzy elementy zakresu o jawnej długości. Test rozmiaru poprzedza odczyt indeksu 4, aby potwierdzić obecność zera bez wypisywania go na konsolę.

Powiązane lekcje

  • C++ · Lekcja 46 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 53 · Zaawansowany · Wersja: 3
  • C++ · Lekcja 58 · Zaawansowany · Wersja: 3

Źródła