CKTIS / C++
std::basic_string::push_back — dopisywanie jednej jednostki kodowej
Dopisz jedną jednostkę kodową na końcu napisu. Dowiedz się, jak działa iterator wyjściowy i dlaczego osadzony znak zerowy trzeba uwzględniać w długości danych.
Wersja: ISO C++23; implementation support may vary
Składnia
constexpr void push_back(CharT ch);std::basic_string::push_back jest nieconstową funkcją składową dostępną przez <string>, oznaczoną jako constexpr od C++20. Przyjmuje jedną wartość CharT przez wartość (char dla std::string), dopisuje ją na końcu, także do pustego napisu, zwiększa size() o jeden i zwraca void. Nie ma przeciążenia przyjmującego napis ani zakres. s.append(1, ch) i s += ch dają ten sam efekt, ale zwracają referencję do s. Do dopisania poprawnego zakresu n elementów od p użyj s.append(p, n).
Jedno wywołanie dodaje jednostkę kodową, niekoniecznie cały znak Unicode, i nie koduje ani nie sprawdza poprawności tekstu. W std::string dopisane '\0' jest częścią treści i wlicza się do size(). Nie jest to dodatkowy terminator pod s.data()[s.size()]. Odbiorcy danych z osadzonymi zerami przekaż wskaźnik i długość (data() i size()), korzystając z interfejsu, który respektuje długość.
Koszt dopisania jest amortyzacyjnie stały, ale pojedyncze wywołanie może zaalokować pamięć i przenieść dotychczasową zawartość. reserve() przed serią dopisań może ograniczyć alokacje. Modyfikacja może unieważnić wskaźniki, referencje i iteratory do elementów; po dopisaniu pobierz je ponownie, w tym wskaźnik z data(). Przekroczenie max_size() powoduje std::length_error; alokacja też może się nie powieść. Jeśli wywołanie zgłosi wyjątek, pozostawia napis bez zmian.
std::back_inserter(s) z <iterator> tworzy iterator wyjściowy typu std::back_insert_iterator. Każde przypisanie wartości, np. *out++ = ch, wywołuje s.push_back(ch) zamiast nadpisywać istniejący element. Adapter wskazuje na obiekt napisu, a nie na jego bufor. Napis musi nadal istnieć podczas zapisu, a adapter nie eliminuje alokacji.
Przykłady
#include <algorithm>
#include <iostream>
#include <iterator>
#include <string>
#include <string_view>
int main() {
constexpr std::string_view payload{"4\0" "2", 3};
std::string record{"ID"};
record.push_back(':');
std::copy(payload.begin(), payload.end(), std::back_inserter(record));
const bool has_embedded_nul = record.size() == 6 && record.data()[4] == '\0';
std::cout << record.substr(0, 3) << '\n'
<< "size: " << static_cast<unsigned long long>(record.size()) << '\n'
<< "embedded NUL: " << std::boolalpha << has_embedded_nul << '\n';
}
Wynik
ID: size: 6 embedded NUL: true
`push_back(':')` dodaje separator, a `std::copy` przez adapter dopisuje wszystkie trzy elementy zakresu o jawnej długości. Test rozmiaru poprzedza odczyt indeksu 4, aby potwierdzić obecność zera bez wypisywania go na konsolę.
Powiązane lekcje
- C++ · Lekcja 46 · Zaawansowany · Wersja: 3
- C++ · Lekcja 53 · Zaawansowany · Wersja: 3
- C++ · Lekcja 58 · Zaawansowany · Wersja: 3
Źródła
- [string.append] — basic_string::append and push_back
- [string.op.append] — basic_string::operator+=
- [string.require] — basic_string general requirements
- [basic.string.general] — basic_string storage and terminator
- [string.capacity] — basic_string size, capacity and reserve
- [back.insert.iterator] — back_insert_iterator and back_inserter
- std::basic_string<CharT,Traits,Allocator>::push_back — cppreference
- N4950 — Working Draft, Standard for Programming Language C++