Promocje całkowitoliczbowe
Ustal typ obliczenia dla `std::uint8_t` i `std::uint16_t` niezależnie od typu docelowego. Odróżnij też wypisywanie wartości liczbowej od wypisywania znaku.
CKTIS / Baza wiedzy
Składnia, operatory i pojęcia programowania. Znajdź wyjaśnienie, sprawdź przykład i wróć do nauki.
Ustal typ obliczenia dla `std::uint8_t` i `std::uint16_t` niezależnie od typu docelowego. Odróżnij też wypisywanie wartości liczbowej od wypisywania znaku.
Sufiks `ULL` nadaje mieszczącemu się w zakresie literałowi typ `unsigned long long`. Nie jest operatorem literału ani częścią znaku liczby.
Sprawdź, kiedy zmiana wektora unieważnia iteratory, referencje i wskaźniki, w tym iterator końcowy, oraz jak bezpiecznie używać wyniku std::find_if.
W `+hardPass` jednoargumentowy `+` wymusza użycie niejawnej konwersji niegenerycznej lambdy bez przechwyceń do wskaźnika do funkcji. Zmiana typu argumentu może wpłynąć na wybór przeciążenia.
`score =+ delta` przypisuje wynik jednoargumentowego `+delta`. Zapis `score += delta` dodaje `delta` do dotychczasowej wartości `score` i zapisuje wynik.
Deklaruj nazwy elementów krotki za pomocą wiązań strukturalnych. Zobacz, kiedy powstaje kopia, jak odwołać się do oryginału i czym różni się to od `std::get` oraz `std::tie`.
`[&]` wybiera domyślne przechwytywanie przez referencję: lambda korzysta z oryginalnych obiektów lokalnych zamiast ich kopii, ale nie przedłuża ich czasu życia.
Znak `&` w deklaratorze tworzy typ referencji do l-wartości. Dowiedz się, kiedy wiązanie pozwala na zapis, jak działa `const` i kiedy referencja staje się wisząca.
`R&` tworzy alias istniejącego obiektu. Przypisanie przez referencję zmienia ten obiekt, a zwrot `R&` pozwala wywołującemu nadal odwoływać się do tego samego obiektu bez kopiowania.
`int* (&items)[3]` to referencja do całej tablicy trzech wskaźników. Zachowuje rozmiar w typie i pozwala strażnikowi zmieniać elementy oryginalnej tablicy.
`= delete` zabrania użycia konkretnej funkcji lub konstruktora, ale nie usuwa ich z zestawu przeciążeń. Nie niszczy obiektu ani nie zwalnia pamięci.
Parametr szablonu niebędący typem przyjmuje wartość, a nie typ. Zobacz, jak `std::size_t Size` ustala rozmiar tablicy i jak kompilator wywnioskuje go z argumentów funkcji.
Pamięć może nadal istnieć po zniszczeniu obiektu. Czas życia określa, kiedy obiekt istnieje, a strict aliasing określa, przez jakie typy wolno uzyskać dostęp do jego wartości.
Pula ponownie wykorzystuje pojedyncze gniazda, a arena monotoniczna odzyskuje pamięć zbiorczo. Uchwyt z numerem generacji odróżnia nowy obiekt od starego pod tym samym adresem.
Zadeklaruj własne sufiksy `_KiB`, `_MiB` i `_pct`. Dowiedz się, jak postać literału decyduje o wyborze operatora i dlaczego `ULL` oraz jednoargumentowy minus działają inaczej.
Operator `<<` zapisuje wartości w strumieniu wyjściowym lub zmienia jego formatowanie. Typy operandów decydują, czy jest to wstawianie do strumienia, czy przesunięcie bitowe.
`std::lower_bound` nie wymaga pełnego sortowania: dla danego klucza wszystkie elementy spełniające warunek muszą poprzedzać te, które go nie spełniają.
Utwórz obiekt w przygotowanym miejscu w pamięci. Oddziel czas życia obiektu od zarządzania pamięcią i świadomie zablokuj kopiowanie oraz przenoszenie właściciela.
Zobacz, jak w ISO C++23 znak `*` w deklaratorze tworzy typ wskaźnikowy i jak zapis rozróżnia stały wskaźnik, wskaźnik do stałej oraz wskaźnik do całej tablicy.
Zapis `&C::m` może wskazywać niestatyczną składową bez wybierania obiektu. Taki wskaźnik można zastosować do obiektu albo przekazać jako projekcję do algorytmu zakresowego.
Odróżnij wymagania wobec wywołującego od reguł poprawnego stanu obiektu. Waliduj dane zewnętrzne niezależnie od `assert` i chroń niezmiennik przez interfejs typu.
Od C++17 prvalue tego samego typu klasowego konstruuje wynik bez kopiowania ani przenoszenia całego obiektu. NRVO pozostaje opcjonalne, a pola nadal mogą być kopiowane.
Zapis `= 0` oznacza czysto wirtualną funkcję składową. Pozwala zdefiniować abstrakcyjny interfejs, przez który można wywoływać różne implementacje zależnie od typu obiektu.
Operator `|` stosuje domknięcie adaptera do zakresu albo łączy dwa domknięcia w jeden etap wielokrotnego użytku. Nie jest to bitowa alternatywa OR.