Baza wiedzyCentrum egzaminacyjne
PLPolski
Wybierz język13

CKTIS / C++

Czas życia obiektu i reguła strict aliasing

Pamięć może nadal istnieć po zniszczeniu obiektu. Czas życia określa, kiedy obiekt istnieje, a strict aliasing określa, przez jakie typy wolno uzyskać dostęp do jego wartości.

Wersja: ISO C++23; implementation support may vary

Składnia

alignas(T) std::byte storage[sizeof(T)];
T* p = ::new (static_cast<void*>(storage)) T{args...};
p->~T();

// Schematic: T is a class type; args... denotes its initializer arguments.
// Headers: <cstddef> for std::byte; <new> for placement new and std::launder.
// When its preconditions are met: T* q = std::launder(candidate);

W ISO C++23 trzeba rozróżnić pamięć, czas życia obiektu i typ wyrażenia używanego do dostępu. Zwykle czas życia zaczyna się po uzyskaniu pamięci o odpowiednim rozmiarze i wyrównaniu oraz po zakończeniu inicjalizacji. Dla obiektu klasy kończy się m.in. z chwilą rozpoczęcia wywołania destruktora; może też skończyć się po zwolnieniu lub ponownym użyciu pamięci przez obiekt, który nie jest w nim zagnieżdżony. Podczas konstrukcji i destrukcji obowiązują osobne reguły.

::new (static_cast<void*>(storage)) T{args...} używa standardowej globalnej postaci placement new, która nie przydziela pamięci. Funkcja operator new zwraca przekazany adres, a wyrażenie new konstruuje tam T i zwraca T*. p->~T() wywołuje destruktor, ale nie zwalnia pamięci areny ani bufora. Nie używaj delete p dla obiektu utworzonego w takim buforze ani nie niszcz go drugi raz.

Po zniszczeniu pamięć nadal może być dostępna, ale nie wolno odczytywać ani zapisywać wartości obiektu poza jego czasem życia. Przy ponownej konstrukcji najprościej użyć wskaźnika zwróconego przez nowe wyrażenie new. Gdy zachodzi przezroczyste zastąpienie, dotychczasowe wskaźniki, referencje i nazwa automatycznie odnoszą się do nowego obiektu po rozpoczęciu jego czasu życia. Przykładem jest dokładne zastąpienie kompletnego obiektu bez const obiektem tego samego typu.

std::launder(p) może zwrócić wskaźnik do nowego obiektu, gdy stare odwołania nie przełączają się automatycznie. Na danym adresie musi już istnieć żywy obiekt typu podobnego w rozumieniu standardu, a wszystkie bajty osiągalne przez wynik muszą być osiągalne przez p. std::launder nie rozpoczyna czasu życia, nie poprawia wyrównania ani nie omija reguł aliasingu.

Strict aliasing dotyczy typu glvalue, czyli wyrażenia wskazującego obiekt. Dostęp do zapisanej wartości przez niedozwolony typ powoduje niezdefiniowane zachowanie. Dozwolony jest typ podobny do typu dynamicznego obiektu, odpowiadający mu typ ze znakiem lub bez znaku, a do dostępu do reprezentacji obiektu: char, unsigned char lub std::byte. signed char nie jest ogólnym wyjątkiem bajtowym. reinterpret_cast sam w sobie nie legalizuje dostępu ani nie tworzy obiektu.

Przykłady

#include <cstddef>
#include <cstdio>
#include <new>

struct Item {
    int value;
    ~Item() { std::puts("destroy"); }
};

int main() {
    alignas(Item) std::byte storage[sizeof(Item)];
    void* slot = storage;

    Item* p = ::new (slot) Item{7};
    const unsigned int& alias = reinterpret_cast<const unsigned int&>(p->value);
    std::printf("%u\n", alias);
    p->~Item();

    Item* q = ::new (slot) Item{9};
    std::printf("%d\n", q->value);
    q->~Item();
}

Wynik

7
destroy
9
destroy

Program odczytuje żywe pole `int` przez referencję do odpowiadającego typu `unsigned int`. Po zniszczeniu pierwszego `Item` konstruuje w tym samym buforze drugi i używa nowego wskaźnika. Każdy destruktor wypisuje `destroy`; bufor nie jest przez niego zwalniany.

Powiązane lekcje

  • C++ · Lekcja 16 · Zaawansowany · Wersja: 3

Źródła