CKTIS / CSS
`local()` i `format()` w deskryptorze `src` reguły `@font-face`
Ustaw kolejność źródeł fontu w `src` i odróżnij wyszukiwanie lokalnej odmiany przez `local()` od wskazówki o formacie pliku podanej w `format()`.
Wersja: Current CSS specifications; browser support varies by feature
Składnia
Common @font-face form with a local source and a URL fallback:
@font-face {
font-family: "Example Family";
src: local("Example Regular"), url("example.woff2") format("woff2");
}
src grammar:
<font-src-list> = <font-src>#
<font-src> = <url> [ format(<font-format>) ]? [ tech(<font-tech>#) ]? | local(<font-family-name>)
`#` means one or more comma-separated items; `?` marks an optional part. The formal name `<font-family-name>` in `local()` does not change the lookup: it identifies an individual face, not a whole family.@font-face udostępnia dokumentowi pojedynczą odmianę fontu. W regule wymagane są dwa deskryptory: font-family nadaje nazwę, której użyjesz we właściwości font-family elementu, a src podaje źródła danych fontu. Gdy przeglądarka potrzebuje tej odmiany, sprawdza źródła z listy rozdzielonej przecinkami od lewej do prawej i wybiera pierwsze, którego może użyć.
local() wyszukuje konkretną zainstalowaną odmianę, a nie całą rodzinę. W wypadku fontów OpenType i TrueType podaj pełną nazwę odmiany lub jej nazwę PostScript. Możesz podać obie w osobnych wpisach local(), ponieważ dopasowanie zależy od platformy i fontu. Przeglądarka może ograniczać dostęp do lokalnych fontów, aby utrudnić identyfikowanie urządzenia na podstawie jego cech.
url() wskazuje zasób z danymi fontu. Opcjonalne format() występuje po url() w tym samym wpisie, nigdy po local(). Na przykład format("woff2") informuje przeglądarkę, że zasób ma format WOFF2, więc może ona pominąć pobieranie, jeśli go nie obsługuje. Wskazówka nie konwertuje pliku i nie gwarantuje, że dane są poprawne.
Jeśli brakuje lokalnej odmiany lub danych z danego źródła nie da się użyć, przeglądarka przechodzi do kolejnego źródła. Jeżeli żadne nie zadziała, przy wyświetlaniu tekstu można użyć następnej rodziny z właściwości font-family, np. sans-serif. To inny mechanizm awaryjny niż lista src. Niektóre przeglądarki mogą odrzucić cały deskryptor src, jeśli jeden wpis jest niepoprawny składniowo.
Przykłady
<!doctype html>
<html lang="en">
<head>
<meta charset="utf-8">
<title>Font source demo</title>
<style>
@font-face {
font-family: "CKTIS Demo";
src: local("Arial"),
local("ArialMT"),
url("data:font/woff2;base64,AA==") format("woff2");
}
body {
font-family: "CKTIS Demo", sans-serif;
}
</style>
</head>
<body>Font source demo</body>
</html>Wynik
The page displays “Font source demo”. If the browser can use a matching local Arial face, it renders the text with that face. Otherwise it uses the browser’s sans-serif fallback: the embedded data are deliberately not a valid WOFF2 font. The exact appearance depends on the browser and system.
Przykład nie wymaga zewnętrznego pliku fontu. Usuń oba wpisy `local()` wraz z przecinkami po nich, aby wymusić użycie `sans-serif`. Adres `data:` celowo zawiera niepoprawne dane WOFF2.
Powiązane lekcje
- CSS · Lekcja 11 · Średniozaawansowany · Wersja: 2