SEEK_SET, SEEK_CUR, SEEK_END — punkty odniesienia pozycjonowania
Makra SEEK_SET, SEEK_CUR i SEEK_END wybierają punkt odniesienia dla fseek: początek, bieżącą pozycję lub koniec pliku.
CKTIS / Baza wiedzy
Składnia, operatory i pojęcia programowania. Znajdź wyjaśnienie, sprawdź przykład i wróć do nauki.
Makra SEEK_SET, SEEK_CUR i SEEK_END wybierają punkt odniesienia dla fseek: początek, bieżącą pozycję lub koniec pliku.
Makra z <stdint.h> opisują zakresy typów całkowitych i ich szerokości bitowe. Pozwalają sprawdzać przenośność oraz wykrywać zbyt duże rozmiary przed obliczeniem. C23 dodaje makra z końcówką _WIDTH.
Makra z <stdio.h> określają tryb buforowania strumienia i rozmiar bufora dla setbuf. Nie należy zakładać ich wartości liczbowych.
FOPEN_MAX, FILENAME_MAX, L_tmpnam i TMP_MAX opisują różne gwarancje, nie jeden limit plików.
Przekaż komparator przez typowany wskaźnik na funkcję, porównuj pełny zakres `int` bez przepełnienia i zachowaj kolejność rekordów o równych kluczach.
Dobieraj funkcję do kodu operacji za pomocą tablicy wskaźników. Sprawdzaj zakres indeksu i odróżniaj nieobsadzoną pozycję od błędnego kodu.
Zaimplementuj kolejkę FIFO o stałej pojemności w tablicy, używając dwóch indeksów i licznika, aby ponownie wykorzystywać zwolnione miejsca bez przesuwania elementów.
Przeszukuj drzewo grup rekurencyjnie: najpierw sprawdzaj elementy bieżącej grupy, potem jej podgrupy, i opcjonalnie zapisz wskaźnik do grupy z pierwszym trafieniem.
Zdefiniuj typ wskaźnika do funkcji porównującej pracowników i wywołaj pośrednio cztery funkcje zapisane w tablicy o pojemności ośmiu elementów.
Zdefiniuj alias typu wskaźnika do funkcji i wybieraj w czasie wykonywania, według którego kryterium `qsort` posortuje tablicę pracowników.
Zaimplementuj kolejkę FIFO o stałej pojemności i użyj indeksów `head` i `tail` oraz licznika `size`, aby ponownie wykorzystywać miejsca w tablicy bez przesuwania elementów.
Zadeklaruj typ wskaźnika do funkcji, przekaż zgodny komparator i porównaj priorytety typu `int` bez przepełnienia na krańcach zakresu.
Czytaj deklarację od nazwy: poznaj różnicę między zmienną przechowującą wskaźnik do komparatora a funkcją, która taki wskaźnik zwraca.
Deklaracja `int (*fn)(void)` opisuje wskaźnik na funkcję bez parametrów, która zwraca `int`. Funkcja `run_test` używa go do pośredniego wywołania testu.
Przekaż regułę wyboru napisów jako wskaźnik do funkcji, aby ten sam filtr mógł najpierw policzyć pasujące elementy, a następnie je zebrać.
Stos LIFO zdejmuje najpierw ostatnio dodany rekord. Rozróżnij liczbę elementów od pojemności i zwiększaj bufor bez utraty danych w razie błędu alokacji.
Operator `*=` mnoży bieżącą wartość i zapisuje wynik w tym samym obiekcie. Lewy operand jest obliczany tylko raz; przed podwojeniem pojemności sprawdź, czy wynik mieści się w dozwolonym zakresie.
Przesuwaj wskaźniki o całe elementy, rozpoznawaj pozycję tuż za tablicą i obliczaj różnice mieszczące się w typie `ptrdiff_t`.
Zdefiniuj `Predicate` jako alias typu wskaźnika do funkcji. Użyj tablicy takich wskaźników, aby sprawdzić, czy jedno zamówienie spełnia wszystkie reguły lub co najmniej jedną.
Struktura `Group` przechowuje wskaźniki do podgrup tego samego typu. Wyszukiwanie w głąb sprawdza najpierw wartości lokalne i może zapisać wskaźnik do grupy z pierwszym trafieniem.
Unia ze znacznikiem łączy pole `enum` z polem `union`. Znacznik wskazuje, który wariant zapisano i który człon należy odczytać.
Nadaj typowi wskaźnika do funkcji krótką nazwę i używaj go do przekazywania strategii i predykatów, zwracania wybranej funkcji oraz przechowywania callbacków w strukturach i tablicach.
Minus jednoargumentowy oblicza wartość przeciwną po promocji całkowitoliczbowej. Dla wyniku typu bez znaku obowiązuje arytmetyka modulo. Dla całkowitoliczbowego typu wyniku ze znakiem reprezentowalność wartości przeciwnej zależy od wartości argumentu i zakresu tego typu.
Po zastosowaniu odpowiednich promocji całkowitoliczbowych minus jednoargumentowy dla typu ze znakiem daje wartość przeciwną, jeśli mieści się ona w tym typie; w przeciwnym razie zachowanie jest niezdefiniowane. Dla typu bez znaku wynik oblicza się modulo maksimum tego typu plus jeden.