numeric types — pojęcie C23
Typy liczbowe mają zależne od implementacji zakresy i reprezentacje; używaj `limits.h`, `float.h` lub typów `stdint.h`, a przed konwersją i działaniem sprawdzaj przepełnienie.
CKTIS / Baza wiedzy
Składnia, operatory i pojęcia programowania. Znajdź wyjaśnienie, sprawdź przykład i wróć do nauki.
Typy liczbowe mają zależne od implementacji zakresy i reprezentacje; używaj `limits.h`, `float.h` lub typów `stdint.h`, a przed konwersją i działaniem sprawdzaj przepełnienie.
Obiekt C to obszar pamięci z typem, czasem życia i reprezentacją; odczyt wymaga ważnego obiektu oraz dozwolonego typu dostępu. Kopia struktury kopiuje pola, lecz wskaźniki pozostają płytkimi odwołaniami.
Wydajność zależy od złożoności algorytmu, lokalności pamięci, liczby przydziałów i platformy; najpierw zachowaj poprawność, potem mierz reprezentatywny przypadek. Mikrooptymalizacja oparta na zachowaniu niezdefiniowanym jest błędem.
Preprocesor obsługuje dołączanie, makra i kompilację warunkową przed analizą C; argument makra może zostać rozwinięty wielokrotnie. Makra funkcyjne wymagają nawiasów, unikalnych nazw i braku skutków ubocznych w argumentach.
Sprawdź, czy liczba całkowita jest pierwsza, testując dzielniki tylko do jej pierwiastka kwadratowego. W C warunek `d <= n / d` pozwala wyznaczyć tę granicę bez ryzyka przepełnienia przy mnożeniu.
W środowisku hostowanym wykonanie zaczyna się od `int main(void)` albo postaci z `argc` i `argv`; `argc` jest nieujemne, a `argv[argc]` jest pustym wskaźnikiem. Zwrot z początkowego `main` odpowiada `exit`, a status przekazuje wynik środowisku.
`struct` grupuje nazwane pola, `union` współdzieli pamięć między polami, a tablice przechowują elementy jednego typu; inicjalizatory wyznaczone ograniczają zależność od kolejności, lecz paddingu i układu nie wolno przyjmować bez ABI.
Rekurencja wywołuje funkcję z mniejszym problemem aż do przypadku bazowego; brak postępu prowadzi do nieskończonych wywołań, a standard C nie gwarantuje eliminacji wywołania ogonowego ani wykrycia wyczerpania stosu.
Redukcja składa sekwencję do jednej wartości; dla sum i statystyk trzeba obsłużyć pusty zbiór, dobrać akumulator bez przepełnienia i uwzględnić błąd zaokrągleń zmiennoprzecinkowych.
Planowanie rotacyjne przydziela gotowym zadaniom procesor kolejno, najwyżej na jeden kwant czasu. Przykład w C symuluje tę politykę i oblicza czas oczekiwania oraz czas realizacji przy jawnie określonej kolejności przybycia.
Zakres określa widoczność nazwy, a czas życia istnienie obiektu; wskaźnik może pozostać w zakresie po wygaśnięciu obiektu, lecz jego dereferencja jest niezdefiniowana.
Granica bezpieczeństwa musi walidować długości, zakresy, kodowanie i uprawnienia przed użyciem danych z zewnątrz; stały łańcuch formatu, sprawdzone obliczenia rozmiaru i porządkowanie zwalniania ograniczają przepełnienia oraz błędy pamięci.
Okno przesuwne utrzymuje spójny fragment tablicy i przesuwa jego granice bez ponownego sumowania wszystkich elementów. Wariant z kurczeniem okna wymaga nieujemnych danych.
Sortowanie wymaga relacji porządku zgodnej dla każdej pary; komparator `qsort` zwraca wartość ujemną, zero lub dodatnią i nie powinien odejmować liczb, gdy odejmowanie może się przepełnić. `qsort` nie gwarantuje stabilności.
Napis C to tablica `char` zakończona pierwszym bajtem `\0`; długość nie obejmuje terminatora, lecz bufor musi mieć na niego miejsce. Funkcje napisowe nie znają pojemności, więc brak terminatora lub zbyt mały cel prowadzi do odczytu albo zapisu poza obiektem.
`assert` sprawdza niezmiennik w debug, lecz `NDEBUG` może je usunąć; testy muszą osobno pokrywać granice, błędy i zasoby.
C rozróżnia czas kalendarzowy `time_t`, czas procesora `clock_t` i `timespec`; konwersje mogą zawieść, a strefa, zmiana czasu i rozdzielczość są zależne od środowiska.
Konwersje wykonują promocje i zmianę typu; zwężenie może utracić wartość, konwersja poza zakresem typu ze znakiem jest zależna od implementacji, a rzutowanie wskaźnika nie naprawia wyrównania ani ważności.
System typów C rozróżnia typy zgodne, kwalifikatory i typ efektywny obiektu; niezgodny dostęp przez wskaźnik może naruszać aliasing, a `const` ogranicza modyfikację przez dany lvalue, nie zawsze fizyczną zmienność obiektu.
Dla zachowania niezdefiniowanego standard nie stawia wymagań; zachowanie nieokreślone wybiera jedną z dozwolonych możliwości, a zależne od implementacji musi być udokumentowane. Test nie może zależeć od obserwowanego wyniku UB.
Zmienna to zadeklarowany obiekt z typem, zakresem i czasem przechowywania; automatyczna zmienna bez inicjalizatora może mieć wartość nieokreśloną, której odczyt bywa niezdefiniowany. Inicjalizuj przed pierwszym odczytem i ograniczaj zakres.
EOF to makro z <stdio.h>, używane między innymi przez fgetc do sygnalizowania końca pliku lub błędu odczytu.
Makra EXIT_SUCCESS i EXIT_FAILURE z <stdlib.h> przenośnie sygnalizują sukces lub niepowodzenie programu.
Makra z <limits.h> opisują zakresy i szerokości typów całkowitych danej implementacji. Używaj ich zamiast zakładać 8-bitowy bajt lub 32-bitowy int.