CKTIS / C++
#include — dołączanie nagłówków
Dyrektywa #include udostępnia zawartość nagłówka lub pliku źródłowego podczas przetwarzania wstępnego. Formy <header> i "file" różnią się sposobem wyszukiwania; konkretne reguły określa implementacja.
Wersja: C++23; repository compiler flag, production runtime not attested
Składnia
#include <header>
#include "file"
#include MACRO#include jest dyrektywą preprocesora, nie wywołaniem wykonywanym podczas działania programu. W zwykłym przypadku zostaje zastąpiona zawartością wskazanego nagłówka lub pliku, który również podlega przetwarzaniu wstępnemu. Dyrektywę kończy nowa linia, nie średnik.
Forma #include <header> wyszukuje nagłówek, a #include "file" najpierw wyszukuje plik źródłowy, z przejściem do wyszukiwania nagłówka w razie niepowodzenia lub braku obsługi. Miejsca wyszukiwania określa implementacja: cudzysłów nie gwarantuje katalogu bieżącego. Zwyczajowo używa się <...> dla nagłówków implementacji i "..." dla własnych plików.
W formie #include MACRO następuje rozwinięcie makr. Po rozwinięciu dyrektywa musi mieć jedną z dwóch prawidłowych postaci: #include <header> albo #include "file". Postać z cudzysłowem może wskazywać plik źródłowy. Jeśli nie można odnaleźć wskazanego nagłówka ani pliku zgodnie z regułami wyszukiwania, program jest niepoprawny. Implementacja może zastąpić dołączenie importowalnego nagłówka importem jednostki nagłówkowej.
Nagłówek biblioteki standardowej dołączaj poza deklaracjami i definicjami, przed użyciem udostępnianych elementów. W przykładzie <iostream> udostępnia std::cout. Podane źródła są aktualizowanym szkicem standardu, a nie zamrożonym tekstem C++23.
Przykłady
#include <iostream>
int main() {
std::cout << "Hello\n";
}
Wynik
Hello
Wyświetlony kod i zadeklarowany wynik zweryfikowano w odizolowanym środowisku metodą zapisaną w dowodzie weryfikacji tej dokładnej wersji.