Baza wiedzyCentrum egzaminacyjne
PLPolski
Wybierz język13

CKTIS / C++

Operator inkrementacji ++

Operator ++ inkrementuje operand. Dla typów wbudowanych ++x udostępnia zmieniony obiekt, a x++ daje kopię poprzedniej wartości. Poznaj wymagania dotyczące operandu, różnicę między obiema postaciami i podstawowe ograniczenia.

Wersja: C++23; repository compiler flag, production runtime not attested

Składnia

++x
x++

Dla operandów arytmetycznych wbudowany operator ++ działa przez dodanie 1, ale nie gwarantuje, że zapisana wartość będzie większa dokładnie o jeden. W C++23 inkrementacja unsigned int o maksymalnej wartości daje 0, zaokrąglenie może pozostawić wartość zmiennoprzecinkową bez zmian, a inkrementacja int o wartości INT_MAX ma niezdefiniowane zachowanie.

Postać prefiksowa ++x jest równoważna x += 1: modyfikuje x, a jej wynik jest lvalue wskazującym ten sam obiekt, już po zmianie. Postać postfiksowa x++ również modyfikuje x, lecz jej wynikiem jest prvalue zawierające kopię poprzedniej wartości. Obliczenie tej starej wartości jest sekwencjonowane przed modyfikacją; nie oznacza to odłożenia zmiany do następnej instrukcji.

Operand musi być modyfikowalnym lvalue. Jego typ musi być typem arytmetycznym innym niż bool albo typem wskaźnikowym do kompletnego typu obiektowego. Nie można więc inkrementować literału, wartości typu bool, wskaźnika będącego prvalue ani obiektu kwalifikowanego przez const, w tym samego wskaźnika kwalifikowanego przez const. Użycie wbudowanego ++ z operandem typu kwalifikowanego przez volatile jest przestarzałe.

Dla wskaźnika ++ przesuwa pozycję o jeden element, nie o jeden bajt. Wynik musi wskazywać element tej samej tablicy albo pozycję tuż za jej końcem. Na potrzeby arytmetyki wskaźników obiekt, który nie jest elementem tablicy, traktuje się jak jedyny element jednoelementowej tablicy. Można więc inkrementować wskaźnik do takiego obiektu, aby uzyskać wskaźnik tuż za końcem tej tablicy. Wskaźnika tuż za końcem nie wolno dereferencjonować ani dalej inkrementować. W przykładzie before otrzymuje 5, po czym x ma 6; następnie ++x zmienia x na 7, więc after otrzymuje 7.

Typy klasowe mogą definiować własny operator++. Typowe deklaracje składowe to T& operator++() dla prefiksu i T operator++(int) dla postfiksu; dodatkowy parametr int odróżnia postacie i przy zapisie x++ otrzymuje 0. Takie przeciążenia nie muszą zachowywać semantyki operatora wbudowanego ani zwracać pokazanych typów.

Przykłady

#include <iostream>

int main() {
    int x = 5;
    int before = x++;
    int after = ++x;

    std::cout << "before=" << before << '\n';
    std::cout << "after=" << after << '\n';
    std::cout << "x=" << x << '\n';
}

Wynik

before=5
after=7
x=7

Wyświetlony kod i zadeklarowany wynik zweryfikowano w odizolowanym środowisku metodą zapisaną w dowodzie weryfikacji tej dokładnej wersji.

Źródła