Baza wiedzyCentrum egzaminacyjne
PLPolski
Wybierz język13

CKTIS / C++

virtual — funkcje wirtualne i dziedziczenie wirtualne

Słowo kluczowe virtual ma dwa odrębne zastosowania: umożliwia wybór przesłoniętej funkcji składowej według rzeczywistego typu obiektu oraz oznacza wirtualną klasę bazową współdzieloną w hierarchii dziedziczenia. Te mechanizmy nie wymagają siebie nawzajem.

Wersja: C++23; repository compiler flag, production runtime not attested

Składnia

struct Base {
    virtual void f();
    virtual void g() = 0;
    virtual ~Base() = default;
};
struct Derived : Base {
    void f() override;
    void g() override;
};
struct Shared : virtual Base {};

virtual w pierwszej deklaracji niestatycznej funkcji składowej umożliwia wywołanie jej ostatecznej wersji przesłaniającej zgodnie z dynamicznym typem obiektu, także przez wskaźnik lub referencję do bazy. Przesłonięcie pozostaje wirtualne bez powtarzania virtual; używaj override, aby kompilator wykrył niedopasowanie. Kwalifikowane wywołanie ref.Base::name() pomija ten mechanizm.

Deklaracja virtual void g() = 0; oznacza funkcję czysto wirtualną. Klasa, w której ostateczna wersja przesłaniająca pozostaje czysto wirtualna, jest abstrakcyjna: nie można tworzyć jej samodzielnych obiektów. Funkcja czysto wirtualna może mieć osobną definicję; czysto wirtualny destruktor również wymaga definicji, gdy jest wywoływany podczas niszczenia obiektów pochodnych.

Jeśli obiekty pochodne mają być usuwane przez wskaźnik do bazy, zapewnij bazie publiczny wirtualny destruktor, np. virtual ~Base() = default;. Przy zwykłym delete, bez specjalnego mechanizmu destroying delete, brak wirtualnego destruktora w takiej sytuacji powoduje niezdefiniowane zachowanie. Podczas konstrukcji i destrukcji wywołania wirtualne dotyczące tego obiektu nie przechodzą do przesłonięć w klasach bardziej pochodnych niż klasa aktualnie wykonywanego konstruktora lub destruktora.

Osobno, struct Shared : virtual Base {}; oznacza dziedziczenie wirtualne. Wszystkie ścieżki wirtualnego dziedziczenia tej samej bazy w najbardziej pochodnym obiekcie współdzielą jeden jej podobiekt; ścieżki niewirtualne mogą dodawać osobne podobiekty. Nie czyni to funkcji bazy wirtualnymi.

Przykład pokazuje wywołanie dynamiczne i jawne wywołanie wersji bazowej. Zakres wpisu to C++23; podany tryb kompilacji nie potwierdza użycia w środowisku produkcyjnym. Źródło eel.is jest rozwijanym szkicem, a nie zamrożoną publikacją C++23.

Przykłady

#include <iostream>

struct Base {
    virtual const char* name() const { return "Base"; }
    virtual ~Base() = default;
};

struct Derived : Base {
    const char* name() const override { return "Derived"; }
};

int main() {
    Derived object;
    const Base& ref = object;
    std::cout << ref.name() << '\n';
    std::cout << ref.Base::name() << '\n';
}

Wynik

Derived
Base

Wyświetlony kod i zadeklarowany wynik zweryfikowano w odizolowanym środowisku metodą zapisaną w dowodzie weryfikacji tej dokładnej wersji.

Źródła