CKTIS / C++
virtual — funkcje wirtualne i dziedziczenie wirtualne
Słowo kluczowe virtual ma dwa odrębne zastosowania: umożliwia wybór przesłoniętej funkcji składowej według rzeczywistego typu obiektu oraz oznacza wirtualną klasę bazową współdzieloną w hierarchii dziedziczenia. Te mechanizmy nie wymagają siebie nawzajem.
Wersja: C++23; repository compiler flag, production runtime not attested
Składnia
struct Base {
virtual void f();
virtual void g() = 0;
virtual ~Base() = default;
};
struct Derived : Base {
void f() override;
void g() override;
};
struct Shared : virtual Base {};virtual w pierwszej deklaracji niestatycznej funkcji składowej umożliwia wywołanie jej ostatecznej wersji przesłaniającej zgodnie z dynamicznym typem obiektu, także przez wskaźnik lub referencję do bazy. Przesłonięcie pozostaje wirtualne bez powtarzania virtual; używaj override, aby kompilator wykrył niedopasowanie. Kwalifikowane wywołanie ref.Base::name() pomija ten mechanizm.
Deklaracja virtual void g() = 0; oznacza funkcję czysto wirtualną. Klasa, w której ostateczna wersja przesłaniająca pozostaje czysto wirtualna, jest abstrakcyjna: nie można tworzyć jej samodzielnych obiektów. Funkcja czysto wirtualna może mieć osobną definicję; czysto wirtualny destruktor również wymaga definicji, gdy jest wywoływany podczas niszczenia obiektów pochodnych.
Jeśli obiekty pochodne mają być usuwane przez wskaźnik do bazy, zapewnij bazie publiczny wirtualny destruktor, np. virtual ~Base() = default;. Przy zwykłym delete, bez specjalnego mechanizmu destroying delete, brak wirtualnego destruktora w takiej sytuacji powoduje niezdefiniowane zachowanie. Podczas konstrukcji i destrukcji wywołania wirtualne dotyczące tego obiektu nie przechodzą do przesłonięć w klasach bardziej pochodnych niż klasa aktualnie wykonywanego konstruktora lub destruktora.
Osobno, struct Shared : virtual Base {}; oznacza dziedziczenie wirtualne. Wszystkie ścieżki wirtualnego dziedziczenia tej samej bazy w najbardziej pochodnym obiekcie współdzielą jeden jej podobiekt; ścieżki niewirtualne mogą dodawać osobne podobiekty. Nie czyni to funkcji bazy wirtualnymi.
Przykład pokazuje wywołanie dynamiczne i jawne wywołanie wersji bazowej. Zakres wpisu to C++23; podany tryb kompilacji nie potwierdza użycia w środowisku produkcyjnym. Źródło eel.is jest rozwijanym szkicem, a nie zamrożoną publikacją C++23.
Przykłady
#include <iostream>
struct Base {
virtual const char* name() const { return "Base"; }
virtual ~Base() = default;
};
struct Derived : Base {
const char* name() const override { return "Derived"; }
};
int main() {
Derived object;
const Base& ref = object;
std::cout << ref.name() << '\n';
std::cout << ref.Base::name() << '\n';
}
Wynik
Derived Base
Wyświetlony kod i zadeklarowany wynik zweryfikowano w odizolowanym środowisku metodą zapisaną w dowodzie weryfikacji tej dokładnej wersji.