HTML-term of -waarde: translate
Het attribuut `translate` bepaalt of tekst en vertaalbare attribuutwaarden van een element tijdens lokalisatie moeten worden gewijzigd; de normatieve toestanden zijn `yes` en `no`.
CKTIS / Kennisbank
Syntax, operatoren en programmeerconcepten. Zoek een uitleg, bekijk een voorbeeld en leer verder.
Het attribuut `translate` bepaalt of tekst en vertaalbare attribuutwaarden van een element tijdens lokalisatie moeten worden gewijzigd; de normatieve toestanden zijn `yes` en `no`.
Het attribuut type is geen globaal attribuut. Afhankelijk van het element kiest het een soort besturingselement, het gedrag van een knop, de nummering van een lijst of de verwerkingsmodus van een script, of beschrijft het het MIME-type van een resource. Geldige waarden en standaardwaarden hangen af van het element.
Het attribuut usemap van img verwijst naar een client-side imagemap. De area-elementen ervan bepalen welke delen van de afbeelding naar bepaalde bestemmingen linken.
Het attribuut value heeft per element een eigen betekenis: het kan de waarde van een bedieningselement, verzonden formuliergegevens, een meting, voortgang, het nummer van een lijstitem of een machineleesbare weergave aangeven. Het is geen globaal attribuut.
Het attribuut width geeft de breedte aan van HTML-elementen die het ondersteunen. Het neemt een niet-negatief geheel getal zonder eenheid aan. Op canvas bepaalt het de bitmapbreedte, niet alleen de weergavegrootte die met CSS is ingesteld.
Het wrap-attribuut van textarea bepaalt of de browser regeleinden toevoegt aan de waarde die met een formulier wordt verzonden. Het onderscheidt zichtbare tekstterugloop van daadwerkelijke newline-tekens.
Het kenmerk writingsuggestions bepaalt of een browser schrijfsuggesties moet aanbieden. De instelling kan worden overgenomen; gebruikersvoorkeuren gaan voor.
Toegankelijke HTML verbindt semantiek, naam, toestand en toetsenbordbediening zodat inhoud en besturingen bij verschillende manieren van waarnemen en werken functioneren.
De HTML-verwerkingsarchitectuur loopt van bytes en tekencodering via parser en DOM naar scripts, stijlen en presentatie van het actuele document.
Booleaanse HTML-attributen stellen waar voor door aanwezigheid en onwaar alleen door afwezigheid; tekst die op een booleaanse waarde lijkt verandert die regel niet.
Tekenreferenties schrijven een teken via naam of codepunt, maar het resultaat hangt af van conforme syntaxis en de toestand van de HTML-tokenizer.
Inhoudscategorieën classificeren HTML-elementen, terwijl het inhoudsmodel van de ouder en elementspecifieke beperkingen bepalen of een bepaalde nesting conform is.
De declaratie `<!doctype html>` is de vereiste preambule van een HTML-document en kiest modern rendergedrag; zij is geen element of taalversienummer.
Een documentoutline is de geordende kopstructuur voor navigatie en inhoudsopgaven; het is geen automatisch gemaakte sectieboom die via een afzonderlijke DOM-API beschikbaar is.
HTML-broncode is de invoerreeks van de parser, terwijl de DOM het huidige wijzigbare objectmodel is; na parsing hoeven beide weergaven niet identiek te zijn.
HTML-formulieren verbinden besturingen met een eigenaar, valideren beperkingen en bouwen een geordende gegevensset voor verzending; die drie fasen hebben afzonderlijke regels.
De HTML-parser zet een gecodeerde invoerstroom via tokenisatie en toestandsgebonden boomconstructie om in een DOM-document, met nauwkeurig bepaald herstel voor veel fouten.
Inhoudstaal en basistekstrichting zijn afzonderlijke overgeërfde semantische eigenschappen voor uitspraak, afbreking, tekenkeuze en het Unicode-bidirectionele algoritme.
HTML-laadprestaties hangen af van ontdekking, ophaalprioriteit, uitstel, decodering en gereserveerde ruimte; de meeste besturingen zijn hints, geen tijdgaranties.
HTML-media-elementen beheren bronselectie, buffering, tijdlijn, afspelen en getimede sporen via asynchrone toestandsmachines.
HTML-metadata beschrijven het document en leveren verwerkingsinvoer: titel, codering, basis-URL, beleid, stijlen, scripts en bronrelaties.
HTML-navigatie omvat URL-oplossing, linkactivering, keuze van doel-navigable, opener-/referrerbeleid en updates van document en sessiegeschiedenis.
Progressive enhancement begint met bruikbare HTML en voegt functies toe zonder het basispad van script afhankelijk te maken.
Een relatieve URL beschrijft een doel tegenover de documentbasis; dezelfde tekst kan elders dus anders worden opgelost.