SFINAE — niepowodzenie podstawienia a błąd kompilacji
SFINAE pozwala odrzucić przeciążenie szablonu, gdy podstawienie argumentów tworzy niepoprawny typ lub wyrażenie w bezpośrednim kontekście. Nie ukrywa dowolnych błędów szablonu.
CKTIS / Baza wiedzy
Składnia, operatory i pojęcia programowania. Znajdź wyjaśnienie, sprawdź przykład i wróć do nauki.
SFINAE pozwala odrzucić przeciążenie szablonu, gdy podstawienie argumentów tworzy niepoprawny typ lub wyrażenie w bezpośrednim kontekście. Nie ukrywa dowolnych błędów szablonu.
Poprawne sortowanie wymaga komparatora definiującego ścisły słaby porządek. Wyszukiwanie binarne wymaga zakresu podzielonego względem właściwego warunku; pełne posortowanie jest warunkiem wystarczającym, lecz nie zawsze koniecznym.
Łańcuch w C++ przechowuje elementy, a nie gotowe znaki widoczne dla użytkownika. Poznaj różnicę między jednostkami kodowymi UTF-8, punktami kodowymi Unicode i klastrami grafemowymi oraz rolę std::u8string i literału u8.
Szablony pozwalają opisywać rodziny funkcji lub typów, a koncepty określają wymagania wobec argumentów szablonu. Zapis template<Integer T> deklaruje parametr typu T z ograniczeniem Integer<T>, sprawdzanym podczas kompilacji, a nie w czasie wykonania.
Testy porównują zachowanie programu z oczekiwaniami, a asercje zapisują warunki, które powinny być spełnione. Poznaj testowanie właściwości, idempotencję i deterministyczny korpus testowy oraz różnicę między assert, static_assert i kontrolą działającą także po zdefiniowaniu NDEBUG.
std::chrono rozdziela czas trwania, punkt w czasie i datę kalendarzową. Poznaj formaty %F i %R oraz różnicę między stałym przesunięciem względem UTC a nazwaną strefą czasową.
Jednostki translacji pozwalają osobno tłumaczyć części programu. Linkage określa tożsamość nazw między deklaracjami, a ODR ogranicza liczbę i postać definicji. Rozróżnienie tych pojęć pomaga poprawnie dzielić kod między nagłówki i pliki implementacji.
Konwersja typów przekształca wyrażenie do wymaganego typu. Poznaj konwersje niejawne, jawne rzutowanie static_cast, promocje całkowitoliczbowe oraz odrzucanie wartości przez rzutowanie do void.
System typów C++ określa typy obiektów, referencji, funkcji i wyrażeń oraz dozwolone operacje i konwersje. Typowanie jest statyczne: auto dedukuje typ, ale nie pozwala później zmieniać typu zmiennej. Konwersje niejawne mogą być dozwolone, nawet gdy grożą utratą informacji.
Literał zdefiniowany przez użytkownika łączy zapis liczby, znaku lub napisu z własnym sufiksem. Odpowiadający mu operator literałowy przekształca ten zapis w wartość, na przykład obiekt reprezentujący odległość.
Kategorie lvalue, prvalue i xvalue opisują wyrażenia, a nie rodzaje zmiennych. Poznaj ich grupy glvalue i rvalue oraz związek z referencjami, wyborem przeciążeń i std::move, które samo nie przenosi zasobów.
Zmienna pozwala przechowywać dane określonego typu i odwoływać się do nich w programie. Poznaj deklarowanie, inicjalizację, przypisanie oraz rolę auto i const, a także różnicę między zasięgiem nazwy a czasem życia obiektu.
Obiekty std::execution::seq, std::execution::par, std::execution::par_unseq i std::execution::unseq określają dozwolony sposób wykonywania algorytmu. Nie gwarantują przyspieszenia; wybór polityki zmienia też wymagania dotyczące funkcji przetwarzających elementy.
Makro INT_MAX z nagłówka <climits> określa największą wartość typu int w danej implementacji. Używaj go zamiast wpisywać granicę na stałe i sprawdzaj ją przed zwiększeniem wartości, aby uniknąć przepełnienia.
Stałe std::memory_order określają synchronizację i porządkowanie operacji atomowych. Poznaj różnice między relaxed, release, acquire, acq_rel i seq_cst oraz sposób bezpiecznego opublikowania zwykłych danych przez flagę atomową.
std::ignore jest obiektem biblioteki standardowej używanym z std::tie do pomijania wybranych elementów podczas przypisania krotki. Pozwala zapisać potrzebne wartości do istniejących zmiennych bez tworzenia zmiennej pomocniczej dla pomijanego elementu.
Zapis `+hardPass` używa jednoargumentowego `+`, aby przekonwertować niegeneryczną lambdę bez przechwyceń na wskaźnik do funkcji. Nie jest to dodawanie.
Zobacz, jak C++23 wybiera klasowe `operator new` i `operator delete` oraz dlaczego obie funkcje muszą przekazać tę samą wartość wyrównania do pary funkcji globalnych.
Deklarator `[]` tworzy wbudowany typ tablicowy. Rozmiar może być częścią typu tablicy, ale zapis tablicowy parametru funkcji nie przekazuje liczby elementów.
AoS przechowuje całe rekordy obok siebie, a SoA grupuje wartości poszczególnych pól w osobnych tablicach. Wybór zależy od tego, jak program odczytuje dane.
`assert` sprawdza wewnętrzne założenie programu podczas wykonania. Makro `NDEBUG` może wyłączyć to sprawdzenie bez obliczania warunku; nie wpływa na `static_assert`.
Odróżnij czas trwania pamięci obiektu od czasu życia samego obiektu i od dodatkowych alokacji, które może wykonywać jego składowa `std::string`.
Dobieraj układ danych do tego, co program faktycznie odczytuje. AoS grupuje pola rekordu, a SoA grupuje wartości tego samego pola z wielu rekordów.
Przechwyć próg przez wartość, aby predykat używał go niezależnie od późniejszych zmian zmiennej źródłowej.