Baza wiedzyCentrum egzaminacyjne
PLPolski
Wybierz język13

CKTIS / C++

INT_MAX — największa wartość typu int

Makro INT_MAX z nagłówka <climits> określa największą wartość typu int w danej implementacji. Używaj go zamiast wpisywać granicę na stałe i sprawdzaj ją przed zwiększeniem wartości, aby uniknąć przepełnienia.

Wersja: C++23; repository compiler flag, production runtime not attested

Składnia

#include <climits>
INT_MAX

INT_MAX to makro z nagłówka <climits>, którego wartością jest największa liczba reprezentowalna przez int. Rozwija się do stałego wyrażenia o typie int; nie jest zmienną ani elementem przestrzeni nazw std. Pisz INT_MAX, nie std::INT_MAX.

Dokładna wartość zależy od implementacji. C++ gwarantuje co najmniej 32767, ale nie gwarantuje, że int ma dokładnie 32 bity. Dla 32-bitowego int granicą jest 2147483647. Użycie INT_MAX zamiast takiego literału pozwala dostosować kod do rzeczywistego zakresu typu.

INT_MAX nie zapewnia automatycznej ochrony przed przepełnieniem. Obliczenie INT_MAX + 1 jako operacji na int wykracza poza zakres; przepełnienie arytmetyki ze znakiem ma niezdefiniowane zachowanie. Warunek value < INT_MAX należy sprawdzić przed wykonaniem ++value, a nie po nim. Jest to zabezpieczenie inkrementacji, nie ogólny test bezpieczeństwa dowolnego dodawania.

Przykład zaczyna od INT_MAX - 1, bezpiecznie dochodzi do granicy i blokuje kolejną inkrementację. Wypisuje wynik porównania zamiast liczbowej wartości granicy, dzięki czemu oczekiwane wyjście nie zależy od szerokości int. Źródła przedstawiają rozwijany szkic standardu, a nie zamrożoną publikację C++23; opisane tu właściwości dotyczą również C++23.

Przykłady

#include <climits>
#include <iostream>

int main() {
    int value = INT_MAX - 1;
    if (value < INT_MAX) {
        ++value;
    }
    std::cout << std::boolalpha << (value == INT_MAX) << '\n';
    if (value == INT_MAX) {
        std::cout << "increment blocked\n";
    }
}

Wynik

true
increment blocked

Wyświetlony kod i zadeklarowany wynik zweryfikowano w odizolowanym środowisku metodą zapisaną w dowodzie weryfikacji tej dokładnej wersji.

Źródła