std::ostringstream — budowanie tekstu strumieniem
std::ostringstream z nagłówka <sstream> formatuje wartości do tekstu przechowywanego w pamięci. Używa operatora << tak jak strumień wyjściowy, a str() pozwala pobrać wynik jako std::string.
CKTIS / Baza wiedzy
Składnia, operatory i pojęcia programowania. Znajdź wyjaśnienie, sprawdź przykład i wróć do nauki.
std::ostringstream z nagłówka <sstream> formatuje wartości do tekstu przechowywanego w pamięci. Używa operatora << tak jak strumień wyjściowy, a str() pozwala pobrać wynik jako std::string.
std::out_of_range z nagłówka <stdexcept> sygnalizuje wartość argumentu poza oczekiwanym zakresem. Przenosi komunikat dostępny przez what() i dziedziczy po std::logic_error.
std::overflow_error z nagłówka <stdexcept> służy do zgłaszania przepełnienia arytmetycznego. Nie wykrywa go automatycznie: kod musi sprawdzić granice przed wykonaniem ryzykownej operacji i jawnie rzucić wyjątek.
std::packaged_task opakowuje obiekt wywoływalny i zapisuje jego wynik lub wyjątek we współdzielonym stanie. std::packaged_task::get_future udostępnia std::future do odebrania wyniku; samo zadanie nie uruchamia nowego wątku.
std::pair<T1, T2> łączy dwie wartości, również różnych typów, w jednym obiekcie. Publiczne pola first i second umożliwiają bezpośredni dostęp do pierwszego i drugiego elementu.
std::partial_ordering z nagłówka <compare> opisuje wynik porównania, który może oznaczać mniejszość, równoważność, większość lub nieporównywalność. Stan unordered nie oznacza równoważności.
std::partial_sort wybiera najmniejsze k elementów i umieszcza je w posortowanym początku zakresu. Modyfikuje dane wejściowe, a kolejność pozostałych elementów jest nieokreślona.
std::partial_sum z nagłówka <numeric> zapisuje kolejne sumy prefiksowe zakresu. Może też używać własnej operacji binarnej; akumulator ma typ wartości wejściowych, niezależnie od typu wyjścia.
std::partition przestawia elementy zakresu tak, aby elementy spełniające predykat poprzedzały pozostałe. Zwraca iterator granicy grup, ale nie gwarantuje zachowania kolejności wewnątrz nich.
std::plus z nagłówka <functional> udostępnia operator + jako obiekt wywoływalny. Wariant std::plus<T> narzuca typ T, a std::plus<> dedukuje typy argumentów i wynik wyrażenia.
std::pmr::memory_resource to abstrakcyjny interfejs przydzielania i zwalniania pamięci z określonym wyrównaniem. Pozwala wybierać strategię alokacji w czasie działania, a std::pmr::polymorphic_allocator łączy ten interfejs z kodem oczekującym alokatora.
std::pmr::monotonic_buffer_resource udostępnia pamięć kolejnym alokacjom, ignorując pojedyncze dealokacje. release() zwalnia bloki pobrane z zasobu nadrzędnego i resetuje zasób do ponownego użycia.
std::pmr::polymorphic_allocator<T> z nagłówka <memory_resource> kieruje żądania pamięci do obiektu std::pmr::memory_resource. Pozwala zmieniać strategię alokacji w czasie działania bez zmiany typu alokatora ani korzystającego z niego kontenera.
std::pmr::string to specjalizacja std::basic_string używająca std::pmr::polymorphic_allocator<char>. Pozwala wybrać zasób pamięci podczas działania programu bez zmiany typu napisu.
std::pmr::synchronized_pool_resource zarządza pulami bloków pamięci i umożliwia współbieżny dostęp z wielu wątków. Można go podłączyć do kontenerów PMR, ale synchronizacja zasobu nie zapewnia bezpieczeństwa współbieżnych modyfikacji samego kontenera.
std::pmr::unsynchronized_pool_resource zarządza pulami bloków pamięci dla alokatorów polimorficznych. Pozwala ponownie wykorzystywać zwolnione bloki, ale wymaga kontroli czasu życia zasobów i wykluczenia jednoczesnego dostępu z wielu wątków.
std::pop_heap przenosi korzeń niepustego kopca na koniec zakresu i odtwarza kopiec w pozostałym prefiksie. Nie usuwa elementu z kontenera. W std::vector można usunąć wyodrębniony element przez pop_back() tylko wtedy, gdy zakres kopca kończy się na końcu wektora.
std::prev z nagłówka <iterator> zwraca przesuniętą kopię iteratora dwukierunkowego, nie zmieniając argumentu. Domyślnie cofa ją o jeden krok; ujemne n oznacza ruch do przodu. Wywołujący musi zadbać o to, by ruch mieścił się w dozwolonych granicach, a obliczenie -n nie powodowało przepełnienia.
std::prev_permutation przestawia elementy zakresu na poprzednią permutację w porządku leksykograficznym. Zwraca bool; gdy poprzednia permutacja nie istnieje, ustawia ostatnią permutację i zwraca false.
std::print z nagłówka <print> zapisuje sformatowane dane do stdout albo wskazanego strumienia FILE*. Używa pól takich jak {} i nie dopisuje automatycznie znaku nowego wiersza.
std::println z nagłówka <print> formatuje argumenty, zapisuje wynik i dodaje znak nowej linii. Domyślnie używa stdout; przeciążenie przyjmujące FILE* pozwala wskazać inny strumień wyjściowy.
std::priority_queue udostępnia element o najwyższym priorytecie, a nie najwcześniej dodany. Domyślnie na szczycie znajduje się największa wartość; std::greater<T> odwraca kolejność.
std::promise<T> zapisuje pojedynczy wynik we współdzielonym stanie odczytywanym przez std::future<T>. Wynikiem może być wartość albo wyjątek; sam obiekt promise nie uruchamia obliczeń ani wątku.
std::push_heap przywraca własność kopca po dopisaniu jednego elementu na końcu zakresu. Nie zwiększa rozmiaru kontenera: nowy element musi już znajdować się pod last - 1, a wcześniejsza część zakresu musi być poprawnym kopcem.