termin lub wartość HTML: translate
Atrybut `translate` określa, czy tekst elementu i tłumaczalne wartości jego atrybutów mają być zmieniane podczas lokalizacji; normatywne stany to `yes` i `no`.
CKTIS / Baza wiedzy
Składnia, operatory i pojęcia programowania. Znajdź wyjaśnienie, sprawdź przykład i wróć do nauki.
Atrybut `translate` określa, czy tekst elementu i tłumaczalne wartości jego atrybutów mają być zmieniane podczas lokalizacji; normatywne stany to `yes` i `no`.
Atrybut type nie jest atrybutem globalnym. Zależnie od elementu wybiera rodzaj kontrolki, zachowanie przycisku, sposób numerowania listy, sposób przetwarzania skryptu albo opisuje typ MIME zasobu. Poprawne wartości i wartości domyślne zależą od elementu.
Atrybut usemap elementu img wskazuje mapę odnośników po stronie klienta. Jej obszary area określają, które fragmenty obrazu prowadzą do poszczególnych celów.
Atrybut value ma znaczenie zależne od elementu: określa wartość kontrolki, dane wysyłane z formularzem, pomiar, postęp, numer pozycji albo reprezentację danych czytelną maszynowo. Nie jest atrybutem globalnym.
Atrybut width określa szerokość obsługiwanych elementów HTML. Przyjmuje liczbę całkowitą nieujemną bez jednostki. W canvas steruje szerokością bitmapy, a nie tylko rozmiarem wyświetlania ustalanym przez CSS.
Atrybut wrap elementu textarea określa, czy przeglądarka dodaje podziały wierszy do wartości wysyłanej z formularzem. Rozróżnia zawijanie widoczne na ekranie od rzeczywistych znaków nowego wiersza.
Atrybut writingsuggestions określa, czy przeglądarka powinna oferować sugestie podczas pisania. Ustawienie może być dziedziczone; preferencje użytkownika mają pierwszeństwo.
Dostępność HTML łączy semantykę, nazwę, stan i obsługę klawiaturą, aby treść oraz kontrolki działały w różnych sposobach postrzegania i interakcji.
Architektura przetwarzania HTML prowadzi od bajtów i kodowania przez parser oraz DOM do skryptów, stylów i prezentacji aktualnego dokumentu.
Atrybuty logiczne HTML reprezentują prawdę samą obecnością, a fałsz wyłącznie brakiem atrybutu; napis podobny do wartości logicznej nie zmienia tej reguły.
Odwołania znakowe pozwalają zapisać znak przez nazwę albo punkt kodowy, lecz wynik zależy od poprawnej składni i stanu tokenizera HTML.
Kategorie treści klasyfikują elementy HTML, natomiast model zawartości rodzica i ograniczenia elementu rozstrzygają, czy konkretne zagnieżdżenie jest zgodne.
Deklaracja `<!doctype html>` jest wymaganym preambułą dokumentu HTML i wybiera współczesny tryb renderowania; nie jest elementem ani numerem wersji języka.
Konspekt dokumentu to uporządkowana struktura nagłówków służąca nawigacji i tworzeniu spisów treści; nie jest automatycznym drzewem sekcji dostępnym przez osobne API DOM.
Źródło HTML jest ciągiem wejściowym parsera, natomiast DOM jest bieżącym, mutowalnym modelem obiektowym; po parsowaniu te reprezentacje nie muszą być identyczne.
Formularze HTML łączą kontrolki z właścicielem, walidują ograniczenia i budują uporządkowany zestaw danych do wysłania; te trzy etapy mają odrębne reguły.
Parser HTML przekształca zakodowany strumień wejściowy w dokument DOM przez tokenizację i stanową konstrukcję drzewa, z dokładnie zdefiniowanym odzyskiwaniem wielu błędów.
Język treści i bazowy kierunek tekstu są odrębnymi, dziedziczonymi właściwościami semantycznymi używanymi przez wymowę, dzielenie wyrazów, dobór glifów i algorytm dwukierunkowy Unicode.
Wydajność ładowania HTML wynika z momentu odkrycia zasobu, priorytetu pobierania, odroczenia, dekodowania i zarezerwowania miejsca; większość ustawień jest wskazówką, nie gwarancją czasu.
Elementy multimedialne HTML zarządzają wyborem zasobu, buforowaniem, osią czasu, odtwarzaniem i ścieżkami czasowymi przez asynchroniczne maszyny stanów.
Metadane HTML opisują dokument i dostarczają danych wejściowych dla przeglądarki: tytułu, kodowania, bazowego URL, zasad, stylów, skryptów i relacji do zasobów.
Nawigacja HTML obejmuje rozwiązywanie URL, aktywację odnośnika, wybór docelowego obiektu nawigowalnego, zasady opener/referrer oraz aktualizację dokumentu i historii sesji.
Progresywne ulepszanie zaczyna od użytecznego HTML i dodaje funkcje, nie uzależniając podstawowej ścieżki od skryptu.
Względny URL opisuje cel względem bazowego URL dokumentu, więc ten sam zapis może rozwiązać się inaczej w innym miejscu.