Punkt wejścia programu: main
W środowisku hosted funkcja main w zasięgu globalnym jest punktem wejścia programu C++. Zwraca int; może przyjmować argumenty uruchomienia, a jej wynik określa status zakończenia.
CKTIS / C++
Składnia, operatory i pojęcia programowania. Znajdź wyjaśnienie, sprawdź przykład i wróć do nauki.
W środowisku hosted funkcja main w zasięgu globalnym jest punktem wejścia programu C++. Zwraca int; może przyjmować argumenty uruchomienia, a jej wynik określa status zakończenia.
RAII wiąże zarządzanie zasobem z czasem życia obiektu: inicjalizacja ustanawia własność, a destruktor zwalnia zasób. Dzięki temu poprawnie zaprojektowany właściciel sprząta także podczas odwijania stosu po wyjątku.
Zakres udostępnia elementy przez iterator początku i znacznik końca. Widok jest zakresem spełniającym dodatkowe wymagania, przydatnym do budowania potoków. Adaptory std::views::filter i std::views::transform pozwalają wybierać i przekształcać elementy bez tworzenia pośredniego kontenera wyników.
Rekord grupuje nazwane pola, zwykle w struct. Agregat to formalna kategoria C++, która pozwala inicjalizować elementy bez konstruktora zadeklarowanego przez użytkownika. Nie każdy struct jest agregatem.
Rekurencja polega na wywoływaniu funkcji przez nią samą, bezpośrednio lub przez inne funkcje. Aby obliczenie się zakończyło, potrzebuje osiągalnego przypadku bazowego i kroków prowadzących do niego.
Redukcja łączy elementy zakresu w jeden wynik. Poznaj różnice między std::accumulate, std::reduce i std::transform_reduce oraz obliczanie średniej i wariancji z uwzględnieniem typu akumulatora i kolejności działań.
Zasięg określa kontekst wyszukiwania nazw w kodzie, a czas życia — okres istnienia obiektu podczas wykonania. Przesłonięcie nazwy nie niszczy obiektu. Czas trwania pamięci jest osobnym, choć powiązanym pojęciem.
Granica bezpieczeństwa oddziela dane lub kod o różnym poziomie zaufania. W C++ nie należy utożsamiać kontroli dostępu private z izolacją wykonania: sprawdzanie danych przed użyciem jest osobnym obowiązkiem, a niezdefiniowane zachowanie nie gwarantuje bezpiecznego zakończenia programu.
SFINAE pozwala odrzucić przeciążenie szablonu, gdy podstawienie argumentów tworzy niepoprawny typ lub wyrażenie w bezpośrednim kontekście. Nie ukrywa dowolnych błędów szablonu.
Poprawne sortowanie wymaga komparatora definiującego ścisły słaby porządek. Wyszukiwanie binarne wymaga zakresu podzielonego względem właściwego warunku; pełne posortowanie jest warunkiem wystarczającym, lecz nie zawsze koniecznym.
Łańcuch w C++ przechowuje elementy, a nie gotowe znaki widoczne dla użytkownika. Poznaj różnicę między jednostkami kodowymi UTF-8, punktami kodowymi Unicode i klastrami grafemowymi oraz rolę std::u8string i literału u8.
Szablony pozwalają opisywać rodziny funkcji lub typów, a koncepty określają wymagania wobec argumentów szablonu. Zapis template<Integer T> deklaruje parametr typu T z ograniczeniem Integer<T>, sprawdzanym podczas kompilacji, a nie w czasie wykonania.
Testy porównują zachowanie programu z oczekiwaniami, a asercje zapisują warunki, które powinny być spełnione. Poznaj testowanie właściwości, idempotencję i deterministyczny korpus testowy oraz różnicę między assert, static_assert i kontrolą działającą także po zdefiniowaniu NDEBUG.
std::chrono rozdziela czas trwania, punkt w czasie i datę kalendarzową. Poznaj formaty %F i %R oraz różnicę między stałym przesunięciem względem UTC a nazwaną strefą czasową.
Jednostki translacji pozwalają osobno tłumaczyć części programu. Linkage określa tożsamość nazw między deklaracjami, a ODR ogranicza liczbę i postać definicji. Rozróżnienie tych pojęć pomaga poprawnie dzielić kod między nagłówki i pliki implementacji.
Konwersja typów przekształca wyrażenie do wymaganego typu. Poznaj konwersje niejawne, jawne rzutowanie static_cast, promocje całkowitoliczbowe oraz odrzucanie wartości przez rzutowanie do void.
System typów C++ określa typy obiektów, referencji, funkcji i wyrażeń oraz dozwolone operacje i konwersje. Typowanie jest statyczne: auto dedukuje typ, ale nie pozwala później zmieniać typu zmiennej. Konwersje niejawne mogą być dozwolone, nawet gdy grożą utratą informacji.
Literał zdefiniowany przez użytkownika łączy zapis liczby, znaku lub napisu z własnym sufiksem. Odpowiadający mu operator literałowy przekształca ten zapis w wartość, na przykład obiekt reprezentujący odległość.
Kategorie lvalue, prvalue i xvalue opisują wyrażenia, a nie rodzaje zmiennych. Poznaj ich grupy glvalue i rvalue oraz związek z referencjami, wyborem przeciążeń i std::move, które samo nie przenosi zasobów.
Zmienna pozwala przechowywać dane określonego typu i odwoływać się do nich w programie. Poznaj deklarowanie, inicjalizację, przypisanie oraz rolę auto i const, a także różnicę między zasięgiem nazwy a czasem życia obiektu.
Obiekty std::execution::seq, std::execution::par, std::execution::par_unseq i std::execution::unseq określają dozwolony sposób wykonywania algorytmu. Nie gwarantują przyspieszenia; wybór polityki zmienia też wymagania dotyczące funkcji przetwarzających elementy.
Makro INT_MAX z nagłówka <climits> określa największą wartość typu int w danej implementacji. Używaj go zamiast wpisywać granicę na stałe i sprawdzaj ją przed zwiększeniem wartości, aby uniknąć przepełnienia.
Stałe std::memory_order określają synchronizację i porządkowanie operacji atomowych. Poznaj różnice między relaxed, release, acquire, acq_rel i seq_cst oraz sposób bezpiecznego opublikowania zwykłych danych przez flagę atomową.
std::ignore jest obiektem biblioteki standardowej używanym z std::tie do pomijania wybranych elementów podczas przypisania krotki. Pozwala zapisać potrzebne wartości do istniejących zmiennych bez tworzenia zmiennej pomocniczej dla pomijanego elementu.