CKTIS / C++
Operator dekrementacji --
Operator -- zmniejsza wartość liczbową o 1 lub przesuwa wskaźnik o jeden element wstecz. Postać prefiksowa --x udostępnia zmieniony obiekt, a postać postfiksowa x-- daje kopię poprzedniej wartości. Obie postacie zmieniają operand.
Wersja: C++23; repository compiler flag, production runtime not attested
Składnia
--x
x--Wbudowany operator -- wykonuje dekrementację. Dla liczb odejmuje 1; operand musi być modyfikowalną l-wartością typu arytmetycznego innego niż bool. Nie można więc użyć -- z literałem ani obiektem const. Dozwolone są też wskaźniki do kompletnych typów obiektowych. Użycie operandu kwalifikowanego przez volatile jest przestarzałe.
Prefiks --x jest równoważny x -= 1: zmienia x, a wynikiem jest l-wartość odnosząca się do zmienionego obiektu. Postfiks x-- daje poprzednią wartość jako pr-wartość i również zmniejsza x. Obliczenie poprzedniej wartości jest uporządkowane przed modyfikacją; nie oznacza to, że modyfikacja czeka do następnej instrukcji. Gdy wynik jest odrzucany, obie postacie mają ten sam efekt dla typów wbudowanych.
Dla wskaźnika -- przesuwa pozycję o jeden element, nie o jeden bajt. Można cofnąć wskaźnik z pozycji tuż za końcem niepustej tablicy na jej ostatni element. Cofnięcie przed początek tablicy lub dekrementacja wskaźnika null powoduje niezdefiniowane zachowanie.
Dekrementacja int o najmniejszej reprezentowalnej wartości powoduje niezdefiniowane zachowanie. Jeśli operand jest obiektem typu całkowitego bez znaku i nie jest polem bitowym, dekrementacja zera daje największą wartość tego typu. Dlatego trzeba uważać na pętle odliczające w dół. Wąskie pole bitowe typu bez znaku również można dekrementować, ale nie może ono pomieścić największej wartości swojego zadeklarowanego typu. W C++23 zapis wartości, której pole bitowe nie może reprezentować, daje wynik zdefiniowany przez implementację. Dla klas znaczenie zależy od przeciążenia operator--; typowe deklaracje składowych to T& operator--() oraz T operator--(int), gdzie dodatkowy parametr int rozróżnia postfiks. Zwracanie referencji i starej wartości jest konwencją, a nie ogólnym wymogiem języka.
W przykładzie prefix otrzymuje 4, następnie postfix otrzymuje poprzednią wartość 4, a x kończy z wartością 3. Zakres wpisu to C++23; podane źródła są rozwijanym szkicem standardu, a nie zamrożoną publikacją C++23.
Przykłady
#include <iostream>
int main() {
int x = 5;
int prefix = --x;
int postfix = x--;
std::cout << "prefix=" << prefix << '\n';
std::cout << "postfix=" << postfix << '\n';
std::cout << "x=" << x << '\n';
}
Wynik
prefix=4 postfix=4 x=3
Wyświetlony kod i zadeklarowany wynik zweryfikowano w odizolowanym środowisku metodą zapisaną w dowodzie weryfikacji tej dokładnej wersji.