CKTIS / C++
Wiązanie językowe C: `extern "C"`
`extern "C"` określa wiązanie językowe na potrzeby współpracy C++ z C. Kod nadal jest kompilowany jako C++, a zgodność binarna nie wynika z samej deklaracji.
Wersja: ISO C++23; implementation support may vary
Składnia
extern "C" int cktis_answer(void);
extern "C" {
typedef int cktis_answer_fn(void);
int cktis_other_answer(void);
}extern "C" to specyfikacja wiązania językowego w C++23. Można nią objąć jedną deklarację albo grupę deklaracji w klamrach. Wolno jej użyć tylko w zasięgu przestrzeni nazw; klamry nie tworzą nowego zasięgu. Przy zagnieżdżeniu obowiązuje najbardziej wewnętrzna specyfikacja. Domyślne wiązanie językowe to C++.
Wiązanie językowe nazwy i wiązanie typu funkcji to dwie odrębne właściwości. Wiązanie nazwy dotyczy nazw funkcji i zmiennych o wiązaniu zewnętrznym i może wpływać na zapis symbolu dla linkera. Wiązanie typu funkcji może wpływać na konwencję wywołania; ma znaczenie również dla typu, na który wskazuje wskaźnik do funkcji zwrotnej. Według standardu poza tym identyczne typy funkcji o wiązaniu C i C++ są różne. Nie wszystkie kompilatory je rozróżniają, więc nie uzależniaj przeciążania wyłącznie od tej różnicy.
Dwie funkcje z nazwami o wiązaniu C nie mogą tworzyć zestawu przeciążeń pod tą samą nazwą; różne listy parametrów ani różne przestrzenie nazw tego nie zmieniają. Wyszukiwanie nazw w C++ nadal uwzględnia przestrzenie nazw, ale deklaracje tej samej nazwy funkcji z wiązaniem C w różnych przestrzeniach mogą oznaczać tę samą funkcję. Ponowna deklaracja bez specyfikacji dziedziczy wiązanie; sprzeczne specyfikacje dla tego samego bytu są niedozwolone. Diagnostyka nie jest wymagana, jeżeli żadna z deklaracji nie jest osiągalna z drugiej.
extern "C" nie włącza trybu C, nie zmienia klas w typy C ani nie zmienia układu danych w pamięci. W nagłówku współdzielonym przez C i C++ osłoń składnię extern "C" warunkiem #ifdef __cplusplus, tak by C widział tylko zgodne z nim deklaracje. Po obu stronach używaj zgodnych sygnatur i zgodnego ABI (reguł współpracy kodu binarnego). Sama specyfikacja nie gwarantuje określonej pisowni symbolu ani jego eksportu z biblioteki współdzielonej.
Na granicy z C nie przepuszczaj wyjątków C++: przechwyć je po stronie C++ i zgłoś błąd na przykład przez kod statusu. Jeśli interfejs przekazuje wskaźniki do danych, określ, kto jest właścicielem danych i jak długo wskaźniki pozostają ważne.
Przykłady
#include <array>
#include <iostream>
namespace api {
extern "C" {
typedef int cktis_answer_fn(void);
int cktis_answer(void);
}
int cktis_answer(void) {
const std::array<int, 2> parts{19, 23};
return parts[0] + parts[1];
}
}
int main() {
api::cktis_answer_fn* callback = &api::cktis_answer;
std::cout << callback() << '\n';
}
Wynik
42
Definicja `api::cktis_answer` dziedziczy wiązanie C i używa `std::array` w ciele. `callback` wskazuje na funkcję `api::cktis_answer`. Nazwa `api::cktis_answer_fn`, wprowadzona przez `typedef`, oznacza typ tej funkcji z wiązaniem C. Oczekiwany wynik to `42`; przykład nie łączy kodu z osobno skompilowaną jednostką C.
Powiązane lekcje
- C++ · Lekcja 56 · Zaawansowany · Wersja: 3