CKTIS / C++
Gestructureerde bindingen met `auto [a, b, c]` in C++
Een gestructureerde binding geeft de onderdelen van één object een naam. `auto`, `auto&` en `const auto&` bepalen hoe dat object wordt opgeslagen of gerefereerd.
Versie: ISO C++23; implementation support may vary
Syntax
auto [a, b, c] = expression;
auto& [a, b, c] = lvalue;
const auto& [a, b, c] = expression;auto [a, b, c] = expression; introduceert drie nieuwe namen in het huidige bereik. Het deel vóór [ geldt voor één verborgen variabele, niet voor drie losse auto-declaraties. De syntaxis bestaat sinds C++17. Dit artikel behandelt ISO C++23; de ondersteuning kan per implementatie verschillen.
Ingebouwde arrays worden op index ontleed. Tupelachtige typen zoals std::tuple, std::pair en std::array worden op positie ontleed volgens hun tupelprotocol. Bij andere geschikte klassen worden alle niet-statische gegevensleden in declaratievolgorde gebonden. Die moeten ofwel allemaal directe leden van de klasse zijn, ofwel allemaal leden van dezelfde basisklasse. Elk lid moet toegankelijk zijn in de context van de declaratie van de gestructureerde binding: een ontoegankelijk lid wordt niet overgeslagen, maar maakt de declaratie ongeldig. In C++23 moet het aantal namen overeenkomen met het aantal onderdelen: std::pair vereist er twee, niet drie.
Bij een benoemde tupel die waarden opslaat, maakt auto een verborgen kopie, terwijl auto& aan de oorspronkelijke elementen bindt. Schrijven via zo’n binding wijzigt dus het origineel. const auto& geeft alleen-leestoegang tot gewone waarde-elementen zonder de tupel te kopiëren. Een rechtstreekse binding aan een tijdelijke tupel kan de levensduur ervan verlengen tot die van de verborgen referentie. Referentie-elementen, zoals die van std::tie, blijven ook met auto naar dezelfde objecten verwijzen; de binding verlengt de levensduur van die objecten niet.
std::get<0>(t) geeft een referentie naar het eerste element van tupel t terug zonder een naam te declareren. std::tie(u, v, w) = t; wijst via een tupel van referenties waarden toe aan bestaande variabelen. Een gestructureerde binding introduceert juist nieuwe namen.
Voorbeelden
#include <iostream>
#include <tuple>
int main() {
std::tuple<int, int, int> values{1, 2, 3};
auto [a, b, c] = values;
a = 9;
std::cout << a << ' ' << std::get<0>(values) << '\n';
auto& [x, y, z] = values;
x = 7;
std::cout << x << ' ' << std::get<0>(values) << '\n';
}
Resultaat
9 1 7 7
De eerste regel (`9 1`) toont de wijziging van de kopie; de tweede (`7 7`) toont dat `x` de oorspronkelijke tupel wijzigt.
Gerelateerde lessen
- C++ · Les 32 · Gemiddeld · Versie: 2