else — alternatywna gałąź instrukcji if
Słowo kluczowe `else` wskazuje gałąź wykonywaną, gdy warunek powiązanego `if` po konwersji na wartość logiczną daje `false`. Jest opcjonalne i nie może występować samodzielnie.
CKTIS / Baza wiedzy
Składnia, operatory i pojęcia programowania. Znajdź wyjaśnienie, sprawdź przykład i wróć do nauki.
Słowo kluczowe `else` wskazuje gałąź wykonywaną, gdy warunek powiązanego `if` po konwersji na wartość logiczną daje `false`. Jest opcjonalne i nie może występować samodzielnie.
Słowo kluczowe export udostępnia elementy modułu ECMAScript innym modułom. Obsługuje eksporty nazwane, jeden eksport domyślny oraz ponowny eksport z innego modułu.
Słowo kluczowe `extends` tworzy klasę pochodną. Jeśli podano konstruktor bazowy, łączy z nim klasę przez łańcuchy prototypów. Pozwala to dziedziczyć i przesłaniać metody, a `super` umożliwia wywołanie konstruktora bazowego lub odziedziczonych metod.
Słowo kluczowe finally wprowadza blok wykonywany po zakończeniu try i ewentualnego catch, zanim sterowanie przejdzie dalej. Służy do sprzątania także przy return lub wyjątku, ale samo może zastąpić wcześniejszy wynik.
Słowo kluczowe for tworzy pętlę. Jej klasyczna postać łączy inicjalizację, warunek sprawdzany przed każdym obiegiem oraz aktualizację wykonywaną po ciele pętli.
Słowo kluczowe function definiuje funkcję z parametrami i ciałem. Poznaj różnicę między deklaracją a wyrażeniem funkcyjnym oraz sposób zwracania wyniku przez return.
Składnia get definiuje getter: funkcję uruchamianą przy odczycie właściwości. Pozwala obliczać wartość bez wywoływania metody z nawiasami; samo get nie jest słowem zastrzeżonym.
Instrukcja if wybiera gałąź kodu na podstawie warunku. Opcjonalne else obsługuje wynik fałszywy, a else if pozwala sprawdzać kolejne warunki w ustalonej kolejności.
Słowo kluczowe import udostępnia eksporty innych modułów. Poznaj statyczne deklaracje, żywe powiązania oraz różnicę między import(...), import.meta i zwykłym wywołaniem funkcji.
let deklaruje zmienną o zasięgu blokowym, której można przypisać nową wartość. Poznaj inicjalizację, przesłanianie nazw i czasową strefę martwą oraz różnice względem var i const.
Operator new wywołuje konstruktor z podanymi argumentami i zwraca obiekt. Przy zwykłej funkcji konstruktora tworzy obiekt powiązany z jej prototype oraz udostępnia go w funkcji jako this.
`of` oddziela zmienną pętli od źródła wartości w `for...of`. Jest słowem kontekstowym, a nie słowem zastrzeżonym: poza tą rolą może być nazwą zmiennej.
Instrukcja return kończy wykonywanie funkcji i może przekazać wynik do miejsca wywołania. Poznaj pusty return, wcześniejsze wyjście oraz pułapkę nowego wiersza.
`set` definiuje setter: funkcję uruchamianą przy przypisaniu do właściwości. Jest elementem składni akcesorów, a nie słowem zastrzeżonym we wszystkich kontekstach.
`static` definiuje pola, metody i akcesory należące do samej klasy, a nie jej instancji. Blok `static { ... }` wykonuje inicjalizację podczas tworzenia klasy, bez wywoływania `new`.
Słowo kluczowe super umożliwia wywołanie konstruktora bazowego oraz dostęp do właściwości przez prototyp obiektu, w którym zdefiniowano metodę. Wywołanie super.method() zachowuje bieżące this.
Instrukcja switch wybiera miejsce rozpoczęcia wykonywania kodu przez ścisłe porównanie wartości z wyrażeniami case. Poznaj default, break, przechodzenie do kolejnych gałęzi i wspólny zakres deklaracji.
Słowo kluczowe `this` odczytuje bieżące wiązanie `this`. W zwykłej funkcji jego wartość zależy od sposobu wywołania, a funkcja strzałkowa korzysta z wiązania otoczenia. Samo zapisanie funkcji w obiekcie nie wiąże jej z nim na stałe.
Instrukcja throw zgłasza wyjątek i przerywa zwykły tok wykonania. Wartość wyjątku może przechwycić catch; po throw nie wolno umieszczać końca wiersza przed wyrażeniem.
Instrukcja try wyznacza blok, którego wyjątki może obsłużyć catch. Opcjonalny finally wykonuje kod końcowy także przy return lub wyjątku. Wymagany jest catch, finally albo oba.
Słowo kluczowe `var` deklaruje zmienną, której zasięgu nie ogranicza zwykły blok. Nowe wiązanie ma zwykle początkową wartość `undefined`, ale osobne wiązanie w ciele funkcji może otrzymać wartość parametru o tej samej nazwie. Deklaracja bez inicjalizatora nie zmienia wartości istniejącego wiązania. Inicjalizator przypisuje wartość dopiero wtedy, gdy wykonanie dotrze do deklaracji.
Instrukcja while powtarza ciało pętli, dopóki warunek po konwersji na wartość logiczną daje true. Sprawdza warunek przed każdą iteracją, więc ciało może nie wykonać się ani razu.
Instrukcja with tymczasowo włącza obiekt do wyszukiwania nazw. Jest zabroniona w trybie ścisłym; w nowym kodzie używaj jawnego dostępu do właściwości.
Wyrażenie `yield` wstrzymuje generator i udostępnia wartość jego odbiorcy. Kolejne `next(value)` wznawia wykonanie i przekazuje wartość do wstrzymanego wyrażenia; `yield*` deleguje iterację.