Enumerable.Sum: odniesienie praktyczne
Enumerable.Sum: odniesienie praktyczne: Natychmiast enumeruje i dodaje wartości w typie określonym przez przeciążenie; nullable pomija null.
CKTIS / C#
Składnia, operatory i pojęcia programowania. Znajdź wyjaśnienie, sprawdź przykład i wróć do nauki.
Enumerable.Sum: odniesienie praktyczne: Natychmiast enumeruje i dodaje wartości w typie określonym przez przeciążenie; nullable pomija null.
Enumerable.Take: odniesienie praktyczne: Odroczona operacja zwraca najwyżej count pierwszych elementów i kończy enumerację po osiągnięciu limitu.
Enumerable.TakeWhile: odniesienie praktyczne: Zwraca początkowy fragment dopóki predykat jest true i kończy na pierwszym false.
Enumerable.ThenBy: odniesienie praktyczne: Dodaje stabilny rosnący klucz pomocniczy do istniejącego IOrderedEnumerable<T>.
Enumerable.ThenByDescending: odniesienie praktyczne: Dodaje stabilny malejący klucz pomocniczy, zachowując priorytet wcześniejszych kluczy.
Enumerable.ToArray: odniesienie praktyczne: Natychmiast enumeruje i kopiuje elementy do nowej tablicy o stałej długości.
Enumerable.ToDictionary: odniesienie praktyczne: Natychmiast enumeruje i buduje Dictionary<TKey,TValue> z kluczy oraz opcjonalnych wartości selektora.
Enumerable.ToList: odniesienie praktyczne: Natychmiast enumeruje i kopiuje elementy do nowej modyfikowalnej List<T>.
Enumerable.ToLookup: odniesienie praktyczne: Natychmiast buduje tylko-do-odczytu indeks, w którym jeden klucz może mieć wiele wartości.
Enumerable.Union: odniesienie praktyczne: Odroczony wynik zwraca unikalne elementy pierwszego źródła, a potem nowe unikalne elementy drugiego według komparatora.
Enumerable.Where: odniesienie praktyczne: Odroczony filtr zwraca oryginalne elementy, dla których predykat daje true; przeciążenie indeksowe przekazuje indeks źródła.
Enumerable.Zip: odniesienie praktyczne: Odroczona operacja łączy elementy źródeł o tych samych pozycjach i kończy, gdy najkrótsze źródło się wyczerpie.
Environment.Exit(int exitCode) kończy cały proces i przekazuje systemowi operacyjnemu kod zakończenia. Nie jest zwykłym powrotem z metody: zatrzymuje również inne wątki i pomija bloki finally.
System.EventArgs to klasa bazowa używana w standardowym wzorcu zdarzeń .NET. Własna klasa pochodna przenosi dane do procedur obsługi, a EventArgs.Empty służy do zgłaszania zdarzeń bez dodatkowych danych.
System.EventHandler<TEventArgs> definiuje delegat obsługi zdarzeń przekazujących dane określonego typu. Pozwala połączyć wydawcę z odbiorcami bez deklarowania własnego typu delegata.
ExpandoObject z System.Dynamic pozwala dodawać i usuwać członków podczas działania programu. Zapewnia dostęp przez dynamic oraz słownikowy interfejs IDictionary<string, object?>.
FormattableString.Invariant formatuje argumenty interpolowanego tekstu przy użyciu kultury niezmiennej i zwraca string. Pozwala uzyskać zapis liczb niezależny od bieżącej kultury, zachowując specyfikatory formatu.
HashCode.Combine tworzy kod skrótu typu int na podstawie od jednej do ośmiu wartości. Przydaje się w GetHashCode dla typów z równością opartą na polach, ale wynik nie jest trwałym identyfikatorem ani dowodem równości.
ICustomFormatter.Format pozwala dostawcy formatowania określić tekstową reprezentację wartości bez zmieniania jej typu. Współpracuje z IFormatProvider oraz metodami takimi jak string.Format; implementacja powinna także obsługiwać zwykłe formaty i null.
System.IFormatProvider udostępnia informacje używane przy formatowaniu i parsowaniu. Jego jedyna metoda, GetFormat, zwraca obiekt żądanego typu albo null, jeśli dostawca nie obsługuje tego typu.
System.IFormattable definiuje konwersję wartości na tekst z uwzględnieniem formatu i dostawcy informacji o formatowaniu. Pozwala własnym typom współpracować z formatowaniem złożonym, np. string.Format, zamiast polegać wyłącznie na bezparametrowym ToString().
IMemoryOwner<T> określa odpowiedzialność za czas życia bufora. Właściwość Memory udostępnia jego zawartość jako Memory<T>, a odziedziczone Dispose kończy korzystanie z zasobu przez właściciela.
System.IndexOutOfRangeException sygnalizuje między innymi próbę odczytu lub zapisu elementu tablicy pod nieprawidłowym indeksem. Zwykle należy poprawić obliczanie indeksu lub granice pętli, zamiast używać wyjątku do sterowania przebiegiem programu.
System.Index opisuje pozycję liczoną od początku lub końca sekwencji, a System.Range — przedział z włączonym początkiem i wyłączonym końcem. Operatory ^ i .. ułatwiają dostęp do elementów i wycinków; koszt oraz współdzielenie danych zależą od typu sekwencji.