Baza wiedzyCentrum egzaminacyjne
PLPolski
Wybierz język13

CKTIS / C#

Typy referencyjne dopuszczające null i kontekst #nullable

Adnotacje string i string? opisują zamiar dotyczący null, a kompilator analizuje przepływ wartości i ostrzega przed ryzykownym użyciem. Kontekst #nullable steruje osobno adnotacjami i ostrzeżeniami; nie dodaje sprawdzania podczas wykonania.

Wersja: .NET 10; repository net10.0 and LangVersion=preview; feature versions require per-entry verification

Składnia

T value;
T? optional;
#nullable enable
#nullable disable
#nullable restore
#nullable enable annotations
#nullable disable warnings
#nullable restore warnings

Typy referencyjne dopuszczające null wprowadzono w C# 8.0; nie wymagają trybu preview w projekcie .NET 10. Przy włączonych adnotacjach string oznacza referencję, która zgodnie z zamiarem nie powinna być null, a string? jawnie dopuszcza null. To adnotacje tego samego typu środowiska wykonawczego, nie odpowiednik Nullable<T> używanego dla typów wartościowych, takich jak int?.

Kompilator rozróżnia zadeklarowaną adnotację i stan wartości ustalany przez analizę przepływu. Na początku metody kompilator zwykle zakłada na podstawie adnotacji, że parametr string nie jest null, a parametr string? może być null. Stan ten może się zmieniać w miarę analizy przepływu. Kompilator ostrzega o przypisaniu potencjalnego null do referencji niedopuszczającej null oraz o użyciu potencjalnie pustej referencji, np. przez text.Length. Po sprawdzeniu text is null i wyjściu z tej gałęzi analiza rozpoznaje, że dalsze użycie text jest bezpieczne. Operator text! jedynie zmienia ocenę kompilatora: nie sprawdza wartości i nie zapobiega NullReferenceException.

Projektowe <Nullable>enable</Nullable> włącza adnotacje i ostrzeżenia. disable wyłącza oba mechanizmy, annotations włącza tylko adnotacje, a warnings tylko ostrzeżenia. Przy wyłączonych adnotacjach referencje bez ? są traktowane jako nieświadome nullowalności, a użycie ? może powodować ostrzeżenie.

Dyrektywy #nullable enable i #nullable disable nadpisują ustawienia dla kolejnych wierszy pliku. #nullable restore przywraca ustawienia projektu, nie poprzednią dyrektywę. Opcjonalny cel annotations lub warnings, np. #nullable disable warnings, zmienia tylko wskazaną flagę. Działanie kończy kolejna odpowiednia dyrektywa albo koniec pliku.

To pomoc podczas kompilacji, nie gwarancja braku null podczas wykonania. Przykładowo new string[3] zawiera początkowo elementy null, mimo typu string[]. Naprawiaj przepływ danych i sprawdzaj wartości zamiast bezrefleksyjnie tłumić ostrzeżenia przez !.

Identyfikatory objęte tym wpisem: Nullable reference annotations and #nullable context.

Przykłady

#nullable enable
using System;

internal static class Program
{
    private static void Main()
    {
        PrintLength(null);
        PrintLength("Ada");
    }

    private static void PrintLength(string? text)
    {
        if (text is null)
        {
            Console.WriteLine("missing");
            return;
        }

        Console.WriteLine(text.Length);
    }
}
#nullable restore

Wynik

missing
3

Wyświetlony kod i zadeklarowany wynik zweryfikowano w odizolowanym środowisku metodą zapisaną w dowodzie weryfikacji tej dokładnej wersji.

Źródła