CKTIS / C++
dynamic_cast — sprawdzane rzutowanie w hierarchii klas
dynamic_cast konwertuje wskaźniki i referencje w hierarchii klas, sprawdzając wymagające tego konwersje podczas wykonania. Nieudane rzutowanie wskaźnika zwraca nullptr, a referencji zgłasza std::bad_cast.
Wersja: C++23; repository compiler flag, production runtime not attested
Składnia
dynamic_cast<T>(expression)dynamic_cast<T>(expression) konwertuje wskaźniki lub referencje w hierarchii klas. T musi być wskaźnikiem lub referencją do kompletnego typu klasy albo wskaźnikiem do void z ewentualnymi kwalifikatorami cv. Operator nie może usunąć kwalifikatorów const ani volatile.
Rzutowanie w dół, do klasy pochodnej, oraz między gałęziami dziedziczenia wymaga polimorficznego typu źródłowego, czyli klasy z co najmniej jedną funkcją wirtualną. Wynik zależy od rzeczywistego obiektu oraz reguł publicznego i jednoznacznego dziedziczenia. Rzutowanie w górę do dostępnej, jednoznacznej klasy bazowej nie wymaga polimorfizmu; zwykle wystarcza konwersja niejawna.
Nieudane sprawdzenie dla wskaźnika daje nullptr; dla referencji zgłasza std::bad_cast, deklarowany w <typeinfo>. Pusty wskaźnik wejściowy daje pusty wskaźnik wynikowy. Rzutowanie na wskaźnik do void wymaga, by statyczny typ wskazywany przez p był polimorficzny. Jeśli p nie jest pusty, wynik wskazuje najbardziej pochodny obiekt. Rzutowanie dynamic_cast<void*>(p) nie może usunąć kwalifikatorów typu wskazywanego: jeśli ma on kwalifikator const, ale nie volatile, można użyć dynamic_cast<const void*>(p) zamiast dynamic_cast<void*>(p). Operator nie sprawdza, czy wiszący wskaźnik jest bezpieczny: naruszenie wymagań czasu życia może powodować niezdefiniowane zachowanie.
Przykład pokazuje udane rzutowanie oraz oba rodzaje niepowodzenia. Dotyczy C++23; podany adres standardu prowadzi do rozwijanego szkicu, nie zamrożonej publikacji C++23. Przykład uruchomiono w odizolowanym środowisku; nie potwierdzono działania w środowisku produkcyjnym.
Przykłady
#include <iostream>
#include <typeinfo>
struct Base {
virtual ~Base() = default;
};
struct Derived : Base {
int value = 42;
};
int main() {
Derived derived;
Base base;
Base* good = &derived;
Base* other = &base;
if (auto* p = dynamic_cast<Derived*>(good)) {
std::cout << p->value << '\n';
}
std::cout << std::boolalpha
<< (dynamic_cast<Derived*>(other) == nullptr) << '\n';
try {
(void)dynamic_cast<Derived&>(*other);
} catch (const std::bad_cast&) {
std::cout << "bad_cast\n";
}
}
Wynik
42 true bad_cast
Wyświetlony kod uruchomiono bez zmian w odizolowanym środowisku. Dane na standardowym wyjściu (`stdout`) dokładnie odpowiadały podanemu wynikowi.