CKTIS / C++
std::make_tuple — tworzenie krotki z dedukcją typów
std::make_tuple z nagłówka <tuple> tworzy krotkę o typach wywnioskowanych z argumentów. Zwykle przechowuje wartości, ale std::ref i std::cref pozwalają utworzyć elementy referencyjne zamiast kopii.
Wersja: C++23; repository compiler flag, production runtime not attested
Składnia
#include <tuple>
template<class... TTypes>
constexpr std::tuple<std::unwrap_ref_decay_t<TTypes>...>
make_tuple(TTypes&&... t);
std::make_tuple(args...)std::make_tuple(args...) z nagłówka <tuple> tworzy std::tuple bez ręcznego podawania typów elementów. Każdy argument inicjalizuje odpowiadający mu element; zwykłe l-wartości są kopiowane, a r-wartości mogą być przenoszone, jeśli dany typ to umożliwia.
Typ każdego elementu jest wyznaczany przez std::unwrap_ref_decay_t<TTypes>. Najpierw usuwana jest ewentualna referencja. Jeśli pozostały typ jest typem tablicy, wynikiem jest wskaźnik na typ jej elementów z zachowaniem ich kwalifikatorów. Jeśli jest to typ funkcji, wynikiem jest wskaźnik na funkcję tego typu. Tylko w pozostałych przypadkach usuwane są kwalifikatory najwyższego poziomu const i volatile. Na przykład zwykły literał tekstowy jest tablicą elementów typu const char, więc typem elementu krotki jest const char*, a nie char* ani std::string.
Po tej transformacji std::reference_wrapper<T> jest rozwijany do T&. Użyj std::ref(x), aby zachować referencję do x, lub std::cref(x), aby zachować referencję do stałego obiektu. Krotka nie przedłuża czasu życia obiektu wskazywanego przez taką referencję; obiekt musi nadal istnieć przy każdym jej użyciu.
W przeciwieństwie do std::make_tuple, std::tie tworzy krotkę referencji do l-wartości, a std::forward_as_tuple tworzy krotkę referencji do przekazywania argumentów i wymaga szczególnej ostrożności z obiektami tymczasowymi. W przykładzie pierwszy element zachowuje kopię 7, natomiast drugi odwołuje się do value. Wywołanie std::get<1>(data) jedynie zwraca referencję do value; to operacja += 1 zwiększa value o jeden za pośrednictwem tej referencji.
Przykłady
#include <functional>
#include <iostream>
#include <tuple>
#include <type_traits>
int main() {
int value = 7;
auto data = std::make_tuple(value, std::ref(value));
static_assert(std::is_same_v<decltype(data), std::tuple<int, int&>>);
value = 9;
std::get<1>(data) += 1;
std::cout << std::get<0>(data) << ' '
<< std::get<1>(data) << ' ' << value << '\n';
}
Wynik
7 10 10
Wyświetlony kod i zadeklarowany wynik zweryfikowano w odizolowanym środowisku metodą zapisaną w dowodzie weryfikacji tej dokładnej wersji.