CKTIS / C++
std::back_insert_iterator — dopisywanie przez iterator wyjściowy
std::back_insert_iterator to adapter iteratora wyjściowego, który zamienia przypisanie wartości na push_back kontenera. Pozwala dopisywać elementy przez składnię *out++ = value bez nadpisywania istniejących elementów.
Wersja: C++23; repository compiler flag, production runtime not attested
Składnia
#include <iterator>
std::back_insert_iterator<Container> out(container);
*out++ = value;
// Equivalent factory:
auto out2 = std::back_inserter(container);std::back_insert_iterator<Container> z nagłówka <iterator> jest adapterem iteratora wyjściowego. Konstruktor przyjmuje Container& i zapamiętuje adres kontenera; adapter nie jest jego właścicielem. Kontener musi istnieć przez cały czas używania adaptera i udostępniać odpowiednią operację push_back.
Przypisanie wartości przez adapter dopisuje element: przeciążenie dla const Container::value_type& wywołuje push_back(value), a przeciążenie dla Container::value_type&& wywołuje push_back(std::move(value)). operator* zwraca sam adapter, nie referencję do elementu. Operatory ++ nie przesuwają pozycji ani nie dodają elementów; dlatego *out++ = value dopisuje dokładnie jeden element.
To narzędzie do zapisu, nie do odczytywania ani przeglądania elementów. Dopisuje nowe elementy zamiast nadpisywać istniejące. Funkcja std::back_inserter(container) tworzy ten sam rodzaj adaptera bez jawnego podawania typu kontenera.
W przykładzie kontener początkowo zawiera 10, a dwa przypisania dopisują 20 i 30. Kod jest przeznaczony do lokalnej kompilacji z -std=c++23. Cytowane strony przedstawiają rozwijany projekt standardu, a nie zamrożoną publikację C++23.
Przykłady
#include <cstddef>
#include <iostream>
#include <iterator>
#include <vector>
int main() {
std::vector<int> values{10};
std::back_insert_iterator<std::vector<int>> out(values);
*out++ = 20;
*out++ = 30;
for (std::size_t i = 0; i < values.size(); ++i) {
if (i != 0) {
std::cout << ' ';
}
std::cout << values[i];
}
std::cout << '\n';
}
Wynik
10 20 30
Wyświetlony kod i zadeklarowany wynik zweryfikowano w odizolowanym środowisku metodą zapisaną w dowodzie weryfikacji tej dokładnej wersji.