std::vector::insert — elementen in een vector invoegen
Voeg een waarde, meerdere kopieën, een initialisatielijst of een iteratorbereik in vóór een positie. Gebruik de geretourneerde iterator en let op wat ongeldig wordt.
CKTIS / C++
Syntax, operatoren en programmeerconcepten. Zoek een uitleg, bekijk een voorbeeld en leer verder.
Voeg een waarde, meerdere kopieën, een initialisatielijst of een iteratorbereik in vóór een positie. Gebruik de geretourneerde iterator en let op wat ongeldig wordt.
`pop_back()` verwijdert het laatste element van een niet-lege vector zonder de waarde terug te geven. Bij een heap herschikt `std::pop_heap` de elementen; `pop_back()` maakt de vector kleiner.
Voeg één element toe door te kopiëren of vanuit een rvalue. Leer wanneer herallocatie pointers ongeldig maakt en waarom ook zonder herallocatie de oude `end()` ongeldig wordt.
`reserve(n)` maakt ruimte voor in totaal minstens `n` elementen zonder ze aan te maken. Gebruik dit voordat je meerdere elementen toevoegt als je het uiteindelijke aantal of een redelijke bovengrens kent.
`size()` geeft het huidige aantal elementen in constante tijd terug. Dat aantal bepaalt welke indices geldig zijn, niet `capacity()`.
Wissel de inhoud en capaciteit van twee vectoren om in constante tijd. Controleer of de allocators compatibel zijn en leer welke iterators geldig blijven.
Vergelijk opslag per record met opslag per veld. Kies een indeling op basis van het toegangspatroon, cachelokaliteit en de kosten van omzetting.
Gebruik `delete` voor een object dat met `new T` is gemaakt en `delete[]` voor een array die met `new T[n]` is gemaakt. Deze expressies regelen de levensduur van objecten; de bijbehorende functies met en zonder `[]` beheren het geheugen.
Het voorvoegsel `u8` kiest UTF-8 voor de literal. De lengte in code-eenheden, het aantal codepunten en het aantal grafeemclusters meten verschillende dingen.
De unaire min negeert één operand. In `return -1;` levert hij een `int`-waarde die voor deze functie ‘niet gevonden’ betekent; dit is geen aftrekking.
Het unaire minteken berekent het tegengestelde van één operand; binaire aftrekking berekent een verschil. Het type na promotie bepaalt het gedrag aan de grenzen van het waardebereik.
Houd het grondtal, het type van het literaal en het rekentype uit elkaar. Het suffix `u` garandeert geen 32 bits en dwingt geen 8-bits rekenwerk af.
Het achtervoegsel `u` of `U` kiest een geheel type zonder teken, maar legt de bitbreedte niet vast. `0u` en `1u` zijn `unsigned int`; een grotere waarde kan een breder type vereisen.
`ULL` geeft een geheel-getalliteral het type `unsigned long long` als de waarde daarin past. Dat kan bepalen welke overload wordt gekozen of hoe een bitverschuiving wordt uitgevoerd.
`= delete` verbiedt het gebruik van een bepaalde functie of constructor. De declaratie doet nog steeds mee aan overloadresolutie en geeft geen geheugen vrij.
Schakel kopieerconstructie en kopieertoewijzing afzonderlijk uit en laat de compiler een virtuele destructor definiëren voor correcte vernietiging via een basisklassepointer.
De lengte van UTF-8-tekst hangt af van wat je telt: code-eenheden, codepunten of grafeemclusters. Het voorbeeld telt en kort geldige UTF-8 in zonder een codepunt te splitsen.
Lege accolades betekenen niet altijd waarde-initialisatie. Het type bepaalt of een scalair wordt geïnitialiseerd, een constructor wordt aangeroepen of de regels voor aggregaten gelden.
Een gestructureerde binding geeft de onderdelen van één object een naam. `auto`, `auto&` en `const auto&` bepalen hoe dat object wordt opgeslagen of gerefereerd.
Geef de sleutel en waarde van het huidige `std::map`-element elk een naam om ze in een bereikgebaseerde `for`-lus te lezen zonder het paar te kopiëren.
Met een forwarding reference T&& kan een template lvalues en rvalues aannemen, terwijl de informatie behouden blijft die nodig is om het argument verder door te geven. Dit vereist de juiste deductiecontext; && alleen is niet genoeg.
Een T&-referentie is een alias voor een object of functie, geen kopie. Na initialisatie kan de referentie niet opnieuw worden gebonden. Voor objecttypen beperkt const T& wijzigingen via de referentie en kan de referentie ook aan een geschikt tijdelijk object worden gebonden.
Een pointer naar een member duidt een niet-statisch datalid of een memberfunctie aan zonder aan een specifiek object gebonden te zijn. Je declareert deze met C::* en past hem toe op een object met .* of via een objectpointer met ->*.
De declarator `T*` vormt het type ‘pointer naar T’. In `int* p = &value;` bevat `p` een pointer naar `value`, geen kopie van dat gehele getal. De positie van `const` bepaalt of de beperking geldt voor het aangewezen object of voor de pointer zelf.