`default` in C++: destructor met `= default` versus `switch`-label
`~T() = default;` vraagt de compiler om de destructor volgens de taalregels te definiëren. `default:` geeft aan waar een `switch` begint als geen enkele `case` overeenkomt.
CKTIS / C++
Syntax, operatoren en programmeerconcepten. Zoek een uitleg, bekijk een voorbeeld en leer verder.
`~T() = default;` vraagt de compiler om de destructor volgens de taalregels te definiëren. `default:` geeft aan waar een `switch` begint als geen enkele `case` overeenkomt.
De basisgarantie staat gedeeltelijke wijzigingen toe zolang de toestand geldig blijft. De sterke garantie laat bij een exceptie geen waarneembare wijziging achter. Bij no-throw bereikt geen exceptie de aanroeper.
Een compilatieflag kiest tijdens het bouwen een programmavariant. Een runtimeflag verandert het gedrag van een programma dat al is gebouwd.
Met `f` of `F` krijgt een zwevendekommaliteraal het type `float` in plaats van het standaardtype `double`. Dat beïnvloedt typeafleiding en de keuze van een overload.
Als `F` wordt afgeleid, kan `F&&` zowel aan een lvalue als aan een rvalue binden. `f()` behandelt het aanroepbare object als lvalue; `std::forward<F>(f)` geeft het door als lvalue of rvalue, afhankelijk van het argument.
Zoek in een geordende associatieve container met een ander type dan het sleuteltype, zonder een tijdelijke sleutel te maken. Leer hoe `std::less<>` de zoekoverloads beschikbaar maakt en waarom gemengde vergelijkingen de sleutelvolgorde moeten respecteren.
In C++23 kan `return a;` vanuit een waardeparameter verplaatsen. Dit is geen NRVO: de parameter en het resultaat zijn afzonderlijke objecten.
Een `inline`-variabele met externe koppeling kan in een gedeelde header worden gedefinieerd. Anders dan de gewone `const` op namespaceniveau in het voorbeeld duidt die in verschillende vertaaleenheden hetzelfde object aan.
Bepaal met welk type C++ rekent bij `std::uint8_t` en `std::uint16_t`. Onderscheid de berekening van de conversie achteraf en van het afdrukken van een getal of teken.
Het ingebouwde suffix `ULL` geeft een representeerbare gehele literal het type `unsigned long long`. Het is geen literaloperator en geen deel van het voorteken.
Leer wanneer een vectorbewerking iterators, referenties en pointers ongeldig maakt, ook de einditerator, en hoe je het resultaat van std::find_if veilig gebruikt.
In `+hardPass` zorgt de unaire `+` ervoor dat een niet-generieke lambda zonder captures impliciet wordt omgezet in een functiepointer. Door het andere argumenttype kan een andere overload worden gekozen.
`score =+ delta` wijst het resultaat van `+delta` toe. Met `score += delta` tel je `delta` op bij de huidige waarde van `score` en sla je het resultaat op.
Geef tuple-elementen een naam met gestructureerde bindingen. Leer wanneer ze naar een kopie of het origineel verwijzen en hoe ze verschillen van `std::get` en `std::tie`.
`[&]` stelt capture via referentie in als standaard: de lambda gebruikt de oorspronkelijke lokale objecten in plaats van kopieën, maar verlengt hun levensduur niet.
Een `&` in de declarator vormt een lvalue-referentietype. Leer waaraan de referentie kan binden, wanneer je erdoorheen kunt schrijven en hoe je een dangling reference voorkomt.
`R&` is een alias voor een bestaand object. Een toewijzing via de referentie wijzigt dat object. Met `R&` als retourtype kan de aanroeper hetzelfde object blijven gebruiken zonder het te kopiëren.
`int* (&items)[3]` verwijst naar de volledige array van drie pointers. De lengte blijft deel van het type en een bewaker kan de oorspronkelijke pointerelementen wijzigen.
`= delete` verbiedt het gebruik van een bepaalde functie of constructor zonder die uit de verzameling overloads te halen. Het vernietigt geen object en geeft geen geheugen vrij.
Een niet-type-templateparameter krijgt een waarde in plaats van een type. `std::size_t Size` legt de arraylengte vast; de compiler kan die uit functieargumenten afleiden.
Geheugen kan beschikbaar blijven nadat een object is vernietigd. De levensduur bepaalt wanneer het object bestaat; strict aliasing bepaalt via welke typen je zijn waarde mag benaderen.
Een pool hergebruikt afzonderlijke slots; een monotone arena geeft geheugen in één keer vrij. Een handle met generatienummer onderscheidt opeenvolgende objecten op hetzelfde adres.
Declareer de aangepaste suffixen `_KiB`, `_MiB` en `_pct`. Leer hoe de vorm van de literal de operator bepaalt en waarom `ULL` en het unaire minteken anders werken.
Met `<<` schrijf je waarden naar een uitvoerstroom of pas je de opmaak ervan aan. De operandtypen maken het verschil tussen stroominvoeging en een bitverschuiving.