numeric types — concept C23
Numerieke typen hebben implementatieafhankelijke bereiken en representaties; gebruik `limits.h`, `float.h` of `stdint.h` en controleer overflow vóór conversie en rekenen.
CKTIS / C
Syntax, operatoren en programmeerconcepten. Zoek een uitleg, bekijk een voorbeeld en leer verder.
Numerieke typen hebben implementatieafhankelijke bereiken en representaties; gebruik `limits.h`, `float.h` of `stdint.h` en controleer overflow vóór conversie en rekenen.
Een C-object is opslag met type, levensduur en representatie; lezen vereist een levend object en toegestaan toegangstype. Structuurtoewijzing kopieert velden, maar pointervelden blijven ondiepe verwijzingen.
Prestaties hangen af van complexiteit, geheugenlokaliteit, allocaties en doel; behoud eerst correctheid en meet daarna een representatieve belasting. Een micro-optimalisatie op ongedefinieerd gedrag is een fout.
De preprocessor verwerkt includes, macro’s en voorwaardelijke compilatie vóór C-parsing; een macroargument kan meermaals uitvouwen. Functieachtige macro’s vereisen haakjes, unieke interne namen en argumenten zonder neveneffecten.
Controleer of een geheel getal priem is door mogelijke delers alleen tot aan de vierkantswortel te testen. In C controleert `d <= n / d` die grens zonder het risico op overflow bij vermenigvuldiging.
In een gehoste omgeving begint uitvoering bij `int main(void)` of de `argc`/`argv`-vorm; `argc` is niet-negatief en `argv[argc]` is null. Terugkeren uit de eerste `main` is gelijk aan `exit` en levert status aan de omgeving.
`struct` groepeert velden, `union` deelt opslag en arrays bevatten één type; aangewezen initializers beperken volgordeafhankelijkheid, maar padding en indeling vereisen een ABI.
Recursie roept de functie met een kleiner probleem aan tot het basisgeval; zonder voortgang volgen eindeloze oproepen en C garandeert geen tail-call-eliminatie of detectie van stackuitputting.
Een reductie vouwt een reeks tot één waarde; sommen en statistiek moeten lege invoer, een overflowveilige accumulator en floating-pointafronding behandelen.
Round-robinscheduling geeft gereedstaande taken om beurten processortijd, maximaal één tijdquantum per taak. Het C-voorbeeld simuleert dit beleid en berekent de wachttijd en doorlooptijd volgens een expliciete regel voor de aankomstvolgorde.
Bereik bepaalt naamzichtbaarheid en levensduur het bestaan van het object; een pointer kan zichtbaar blijven nadat het object eindigt, maar dereferentie is ongedefinieerd.
Een beveiligingsgrens valideert lengten, bereiken, codering en rechten vóór externe gegevens; vaste formatstrings, gecontroleerde grootterekensommen en geordende opruiming beperken overflow en geheugenfouten.
Een schuivend venster houdt een aaneengesloten deel van een array bij en verschuift de grenzen zonder telkens de hele som opnieuw te berekenen. De variant die het venster verkleint, vereist niet-negatieve invoerwaarden.
Sorteren vereist een consistente orde; een `qsort`-vergelijker retourneert negatief, nul of positief en mag geen gehele getallen aftrekken als dat kan overlopen. `qsort` garandeert geen stabiliteit.
Een C-tekenreeks is een `char`-array tot de eerste `\0`; lengte sluit de terminator uit, maar de buffer reserveert er ruimte voor. Functies kennen de capaciteit niet: een ontbrekende terminator of te klein doel geeft toegang buiten het object.
`assert` controleert debug-invarianten maar `NDEBUG` kan het verwijderen; tests moeten grenzen, fouten en middelen apart dekken.
C onderscheidt kalender-`time_t`, processor-`clock_t` en `timespec`; conversies kunnen falen en zone, zomertijd en resolutie hangen van de omgeving af.
Conversies voeren promoties en typewijziging uit; vernauwing kan waarde verliezen, signed conversie buiten bereik is implementatiebepaald en een pointercast herstelt uitlijning noch geldigheid.
Het C-typesysteem onderscheidt compatibele typen, kwalificaties en effectief objecttype; incompatibele pointertoegang kan aliasing schenden en `const` beperkt wijziging via die lvalue, niet altijd de opslag.
Voor ongedefinieerd gedrag stelt de standaard geen eisen; niet-gespecificeerd gedrag kiest een toegestane mogelijkheid en implementatiebepaald gedrag moet gedocumenteerd zijn. Een test mag nooit op een waargenomen UB-resultaat steunen.
Een variabele is een gedeclareerd object met type, bereik en opslagduur; een niet-geïnitialiseerde automatische variabele kan een onbepaalde waarde hebben waarvan lezen ongedefinieerd is. Initialiseer vóór lezen en houd bereik klein.
EOF is een macro uit <stdio.h> die functies zoals fgetc gebruiken om het bestandseinde of een leesfout aan te geven.
De macro’s EXIT_SUCCESS en EXIT_FAILURE uit <stdlib.h> geven op een portable manier aan of een programma slaagt of faalt.
Macro's uit <limits.h> beschrijven de bereiken en breedtes van gehele typen in een implementatie. Gebruik ze in plaats van uit te gaan van een byte van 8 bits of een int van 32 bits.